• Strona główna
  • O mnie
  • Współpraca

Opowiadam historie o historiach. Recenzuję literaturę - bo życie jest sztuką.

Senna, leniwie płynąca opowieść, którą najlepiej przeczytać podczas odprężającego urlopu, wylegując się na leżaku umiejscowionym pod parasolką, nieopodal rajskiej plaży - oto powieść „Sycyliada” Daniela Wyszogrodzkiego w pigułce. Jeśli lubisz niespieszną akcję i rozsmakowywanie się słowami literatury pięknej oraz intelektualne dialogi pomiędzy niewielką liczbą głównych bohaterów, ta książkowa podróż zdecydowanie Cię zachwyci. Ta dojrzała narracja to prozatorska wyprawa do niewątpliwie urokliwych zakamarków znajdujących się we Włoszech - lecz także trasa po wspomnieniach pewnego samotnika. Odsłanianych niechętnie i stopniowo, w miarę jak on sam musi się z nimi zmierzyć w związku z wizytą przyjaciółki z dawnych lat. Tęsknych, często fragmentarycznych, dopiero po wielu przewróconych stronach składających się w całość złożoną z wielu zaskakujących części. Polacco, jak mówią na niego okoliczni mieszkańcy, pewnego dnia postanowił bowiem całkowicie zmienić swoje życie, odcinając się od wszystkiego, co było wcześniej. Zdecydował się na kupno nieruchomości na Sycylii - stawiając jednak na tę jej część, której nie zawiera się raczej w przewodnikach turystycznych. Odludna i spokojna, okazała się idealną przystanią na stałe dla kogoś, kto ma wiele do ukrycia, mnóstwo dylematów wciąż rozgrywających się w głowie oraz niezliczoną ilość historii do przeniesienia na papier. Jako pisarz pozostaje zresztą cokolwiek niezwykły - każdego z bohaterów swoich fabuł czyniąc właściwie inną wersją siebie. Łączy je swojego rodzaju stupor, niezdecydowanie, niechęć do podejmowania decyzji oraz pragnienie stronienia od ludzi. Jeżeli jednak rozpatrywać by go w kwestii męstwa, pewnie można by mieć mu wiele do zarzucenia. Stagnacyjny intelektualista - a może jednak wykreowani przez niego bohaterowie? - odnalazł siebie w słonecznej Italii choć w takim samym stopniu właśnie tam siebie ukrył. Czy wizyta majestatycznej kobiety, którą nazywa Gają, niewiasty niewidzianej tyle lat, sprawi, że nareszcie poczuje się w pełni szczęśliwą całością?

02:53:00 No comments

Podczas debaty w Izbie Gmin 11 listopada 1947 roku Winston Churchill wypowiedział znamienne słowa:                                    „Wypróbowano już wiele form rządów i zapewne jeszcze wiele zostanie wypróbowanych w tym świecie grzechu i niedoli. Nikt nie twierdzi, że demokracja jest doskonała ani że posiada całą mądrość. Istotnie, powiedziano kiedyś, że demokracja jest najgorszą formą rządów, z wyjątkiem wszystkich pozostałych, których od czasu do czasu próbowano.” Niewątpliwie ten wybitny polityk miał pełną rację, bo rządy demosu nie zapewniają raju na ziemi, ten bowiem obiecują tylko systemy polityczne stanowiące jego przeciwieństwo. Dwa z nich zostały dopiero co powalone za cenę oceanu krwi i ludzkich cierpień: faszyzm we Włoszech oraz nazizm w Niemczech. Trzeci potwór, najbardziej ludobójczy, komunizm w Związku Radzieckim, jeszcze przez ponad pięćdziesiąt lat trzymał w żelaznym uścisku całe narody, zanim nie zawalił się pod ciężarem chronicznej niewydolności. Złowrogi cień systemów totalitarnych padł na mapę Europy już w latach dwudziestych ubiegłego wieku i uwiódł miliony wyznawców, służących im nie tylko ciałem, ale przede wszystkim sercem. W tym właśnie tkwiła ich siła, sprowadzająca się do umiejętności budzenia we sfanatyzowanych zwolennikach poczucia, że budują nowy, wspaniały świat a wszystkie bez wyjątku środki są dopuszczalne, jeśli zapewniają osiągnięcie celu. Popierający to bez mrugnięcia okiem patrzyli na przepuszczanie przez komin rzesz bliźnich czy donosili na nich do służb bezpieczeństwa, jeśli nie przejawiali oni odpowiednio entuzjastycznie rewolucyjnego zapału. Nie bez powodu w ZSRR bohaterem mającym rozpalać zbiorową wyobraźnię „nowej” młodzieży uczyniono Pawlika Morozowa, jaki zadenuncjował własnego ojca jako „obmierzłego kułaka”, spiskującego przeciwko władzy radzieckiej i skazanego w efekcie na rozstrzelanie. Stalin stworzył system doskonały, w którym wszyscy obawiali się siebie nawzajem i z którego nie było ucieczki. Tysiące członków komunistycznej partii osądzonych w sfingowanych procesach oddawało życie, krzycząc: „Niech żyje partia” i wierząc do końca, że są koniecznym nawozem historii na drodze do świetlanej przyszłości, zaś prosty lud wielbił oprawcę, dobrowolnie wyrzekając się wolności. Wielu wybitnych pisarzy prowadziło w swoich dziełach dogłębną egzegezę istoty totalitaryzmów jako bezlitosnych tworów, z którymi jednostka ludzka nie jest w stanie wygrać, a co więcej, dobrowolnie uczestniczy w ich budowaniu. Wystarczy wspomnieć Aleksandra Sołżenicyna, Gustawa Herlinga-Grudzińskiego czy George’a Orwella. Podobną próbę podjęła Autorka recenzowanego zbioru opowiadań.   

00:30:00 No comments

Książka Autorki piszącej pod pseudonimem Graham Shaw udowadnia, iż niekiedy można dostrzec światło nawet w najciemniejszym tunelu - i to niekoniecznie należące do nadjeżdżającego pociągu. Wszystko zależy od odrobiny szczęścia i tego, kto znajdzie się obok w chwili największego zwątpienia, kiedy to wydawałoby się już, że nie ma żadnej iskry nadziei, zaś każda z opcji na odmianę losu została absolutnie stracona. Na 441 stronach słodko-gorzkiej i nierzadko poruszającej opowieści znaleźć można historię, która w mojej ocenie daje mnóstwo nadziei. Na to, iż zawsze jest inne wyjście nawet z - wydawałoby się - całkowicie patowej sytuacji i że cuda naprawdę się zdarzają, jeśli tylko w codzienności rzeczywistości towarzyszy Ci osoba, która nigdy się nie podda - nawet, jeżeli Ty sam nie będziesz miał już siły do dalszej walki. Ktoś niezłomny, niestrudzenie przekształcający szarości i czernie w odcienie przypominające biel - ten, który darzy Cię najprawdziwszym z uczuć. Szczęściem jest znaleźć tego rodzaju towarzysza życia, lecz mimo wszystkich przeciwności przeznaczenia, właśnie tego doświadcza umierająca w młodym wieku na białaczkę Claire - główna postać powieści „Światło w tunelu”, która czeka już jedynie na to, aby jak najszybciej umrzeć i przestać cierpieć. I właśnie wówczas na skutek przypadku na jej drodze pojawia się zdeterminowany lekarz, mówiący składaniu miecza absolutne nie. Nieznacznie od niej starszy i utalentowany, proponuje jej eksperymentalną terapię, jaka może się okazać ostatnią deską ratunku. Motyw znany z propozycji literackich i filmowych, jednak ujęty w oryginalnym wydaniu, staje się zaś zaczątkiem historii romantycznej, wywodzącej się z przyjaźni, choć przede wszystkim ze wspólnego starcia z niemającym litości, upływającym czasem oraz okrutną chorobą. Jaki będzie rezultat tej walki - pełnej emocji i zawirowań gry o absolutne wszystko?

18:57:00 No comments

Niektóre zdarzenia chciałoby się wymazać z pamięci lub za wszelką cenę spróbować je odwrócić, do czego z pewnością można zaliczyć tragiczną i owianą licznymi tajemnicami śmierć męża, której doświadczyła Wiktoria, główna bohaterka powieści Anety Jasek pod tytułem „Nikos”. Kiedy po raz pierwszy zobaczyłam okładkę książki Pisarki, do końca nie wiedziałam, czego spodziewać się po fabule - romansu, rozgrywającego się na jednej z wysp, dramatycznej historii obyczajowej, a może nasączonego elementami sensacji kryminału? Prawdziwe okazało się w największej mierze ostatnie z przypuszczeń, co stało się dla mnie pozytywnym zaskoczeniem, ponieważ lubię, kiedy te dwa gatunki umiejętnie się ze sobą splatają. Choć opowieść chwilami jawiła mi się jako nie do końca realistyczna, definitywnie zagwarantowała mi bardzo dobrą rozrywkę - przenosząc mnie wprost do świetnie odmalowanej słowami, wielobarwnej Grecji. Myliłby się jednak kto, jeśli stwierdziłby, iż fabuła będzie przedstawiać na wskroś relaksujące, rajskie wakacje - wręcz przeciwnie. Kiedy bowiem naczelna żeńska postać w końcu zdobywa się na to, by zmierzyć się z miejscem, w którym poznała swoją drugą połowę i w jakim później ją straciła, czeka tam na nią cały sztafaż zaskakujących niespodzianek, spośród których każda jest jeszcze bardziej niebezpieczna od poprzedniej… I tak oto z każdą przewróconą stroną propozycji literackiej akcja przyspiesza na tyle, że finalnie czytelnik zapomina o całym świecie. To bez mała ten typ lektury, od którego trudno się oderwać. Kiedy poznałam jej ostatnią kartę, na domiar dobrego czułam się, jak gdybym sama zwiedziła główne miejsce akcji. I cóż… ponownie doszłam do wniosku, iż prawdziwe jest jedno z moich ulubionych zdań - że stare grzechy mają bardzo długie cienie. Proza ta udowadnia jednak także, że w pełni nie powinno się czasem ufać nikomu - również tym, których uważa się za najbliższych. Co skrywają - i z jakiego powodu, w to natomiast niekiedy lepiej nie wnikać…

19:55:00 No comments

Studenckie życie ma swoje przywileje, z których jeszcze do niedawna czerpałeś pełnymi garściami. Funkcjonowałeś praktycznie od imprezy do imprezy, krótkie chwile odpoczynku poświęcając na bezskuteczne próby dojścia do siebie. Jednak od kiedy trzy miesiące temu rzuciła Cię dziewczyna, chodzisz jak struty i stronisz od towarzystwa. Nie zaglądasz nawet na Facebooka, bo boisz się ujrzeć kolejną gorzką wiadomość od Magdy. Prawie nie wychodzisz ze swojego pokoju na stancji i poza surfowaniem po Sieci Twoja codzienna aktywność ogranicza się do leżenia na łóżku ze wzrokiem wbitym w sufit oraz bezowocnych usiłowań zajęcia umysłu nauką. Do sesji wprawdzie jeszcze daleko, ale w końcu będziesz musiał wziąć się w garść, bo Informatyka na warszawskiej uczelni nie należy do łatwych kierunków. Licencjat obroniłeś w Lublinie, ale magisterkę zamierzasz zdać w stolicy, bo to bardziej prestiżowe miejsce, więc potem łatwiej jest znaleźć dobrze wynagradzaną pracę. Dzisiaj będziesz musiał wynurzyć się ze swojej męskiej pieczary, gdyż Twój przyjaciel Tomek organizuje prywatkę. Już od rana nęka Cię SMS-ami, przypominając o szykującym się składkowym melanżu. W końcu, poganiany, zwlekasz się z łóżka, ubierasz niemiłosiernie wymięte ciuchy i wychodzisz. Gdy przekraczasz próg mieszkania, jest w nim już pełno ludzi, którzy stan wskazuje na to, że nie wylewali za kołnierz. Dołączasz do nich z całym młodzieńczym entuzjazmem na jaki Cię stać i wkrótce zaczyna szumieć Ci w głowie. Chcąc trochę wytrzeźwieć, zmierzasz do kuchni na papierosa. Tam dostrzegasz laptopa i pozbawiony dotychczasowego strachu, włączasz media społecznościowe z ulgą dostrzegając, że nie masz nowych wiadomości. Wtedy pojawia się Tomek i robi Ci awanturę, że zamiast się bawić, ślęczysz przy komputerze, po czym, nie zważając na protesty, zatrzaskuje jego pokrywę.

23:52:00 No comments

Stworzono Cię na obraz i podobieństwo Twojej Wielkiej, Martwej Miłości, będącej człowiekiem, choć de facto stanowisz jej mocno wyidealizowany portret. Jesteś perfekcyjna pod każdym względem: piękna prezencja idzie w parze z wprost niezwykłym obyciem i umiejętnościami. Lata intensywnego treningu uczyniły z Ciebie najdoskonalszy typ hetery w historii, przy której blakną wszystkie, nawet najsłynniejsze poprzedniczki. Znane z czasów starożytnych Aspazja z Miletu, Fryne, Lais z Koryntu, Tais, Lamia z Aten czy epoki renesansu: Veronica Franco, Tullia d'Aragona oraz Imperia Cognati, nie posiadały nawet ułamka kwalifikacji, jakimi cechuje się Twoje mechaniczne ciało i błyskotliwy, cybernetyczny mózg. Poza mistrzowską Ars amandi, która zachwycić by mogła nawet najbardziej wymagających, potrafisz prowadzić konwersacje na najwyższym poziomie, począwszy od zagadnień kulinarnych, poprzez filozofię i sztukę a skończywszy na fizyce kwantowej. Jesteś idealną tancerką, psychologiem, towarzyszką niedoli i pocieszycielką, a także posiadaczką najbardziej doskonałego ciała w Galaktyce, którego jesteś w stanie użyć w taki sposób, by obiekt Twojego pożądania stracił wszystkie zmysły. Nie jest Ci także obca sztuka gry na tak subtelnych instrumentach jak harfa, flet czy lira, choć najlepiej wychodzi Ci to z człowieczym sercem i zewnętrzną powłoką, w jakiej jest ono zamknięte. I pragniesz, z całego „serca” pragniesz obcować intymnie ze swoim kreacjonistą: ludzką istotą, by czynić ją i siebie samą prawdziwie szczęśliwą oraz spełnioną. Niestety nie jest to możliwe, gdyż ostatni przedstawiciele tego zachwycającego plemienia zniknęli rok przed Twoimi pierwszymi narodzinami. Za ten właśnie moment uznajesz chwilę, kiedy zostałaś wyprodukowana. Ponad sześćdziesiąt lat przeleżałaś w skrzyni i narodziłaś się po raz drugi, gdy zostałaś z niej wyjęta i uzyskałaś samoświadomość po uruchomieniu wszystkich posiadanych mechanizmów.  

02:47:00 No comments

„Strychnina” to jeden z najlepszych polskich kryminałów, jakie miałam okazję przeczytać a przy tym najbardziej poruszająca i trwożąca historia z wielbionym przeze mnie motywem mrocznego cyrku, z którą kiedykolwiek miałam styczność. Poznałam już niezliczoną ilość opowieści spod ciemnej gwiazdy, w związku z czym nie spodziewałam się, iż trafię jeszcze na taką, która wyłaniającą się z niej bezrozumnie bezsilną brutalnością zrobi na mnie wrażenie i niezmazywalnie zapadnie mi w pamięć, pozostawiając w niej odcień smutku. A jednak tego właśnie dokonał Janusz Onufrowicz - nie tyle szokując mnie złem wykreowanych bohaterów czy współczesną zagadką planowanych przez nieznanego sprawcę, masowych zbrodni najgorszego sortu, a wręcz wprawiając w osłupienie skrajnie tragiczną perspektywą przeszłych wydarzeń. Powiązaną oczywiście w złożony sposób z bieżącym śledztwem fabularnym, choć sięgającą aż trzech dekad wstecz. To przede wszystkim z uwagi na tę część narracji zdecydowałam się wziąć najnowszą książkę Pisarza pod medialne skrzydła jako szósty tegoroczny patronat. Uważam, że to zdecydowanie najlepsza powieść Twórcy - taka, której nie da się wyrzucić z pamięci, wielokrotnie po lekturze zastanawiając się jeszcze, jak wiele skrajnego zła potrafi znieść człowiek - i jak ogromna ilość tkwi go w innych, zupełnie bez powodu. „Strychnina” jest bowiem świetnie złożonym kryminałem, jednak nade wszystko cechuje się wstrząsającą warstwą obyczajową. Dramatem, który bynajmniej nie jest li przedstawieniem - i rozgrywa się za połami biało czerwonego-namiotu z gwiazdą na szczycie, kiedy już właściwy pokaz sztuczek dobiegnie końca. W niewielkim taborze, często zasłanym potłuczoną zastawą i podartymi materiałami, na wybiegu dla dzikich zwierząt czy opustoszałej arenie, gdy pogasną reflektory a orkiestra dawno przestała już grać. Przekrocz namiot cyrku, zapraszam, rozsiądź się wygodnie. Zapewniam, że czeka Cię widowisko, w trakcie którego… umrzesz. Przynajmniej dla świata zewnętrznego, bo program okaże się tak porywający!

20:22:00 No comments

Napisana ze smakiem i świetnym poczuciem humoru komedia romantyczna to hasło, jakie nieodmiennie w pierwszej kolejności kojarzy mi się z Autorką, która nazywa się Kyra Parsi. To właśnie ona każdą z kolejnych powieści gwarantuje mi wręcz teatralną rozrywkę i przyjemnie spędzony czas. Jak dobrze wiesz, jestem raczej wybredna, jeśli chodzi o książki określane mianem zabawnych - Kanadyjka zaś po raz trzeci sprawiła swoją narracją, że mój wieczór był pełen szczerego śmiechu. Jestem zdania, iż ma niesamowity talent do kreowania historii z motywem „od wrogów do kochanków”, choć także „od przyjaźni do miłości”, co potwierdza cała seria Grzeszni Miliarderzy, której każdy tom traktuje o innych bohaterach a przy tym okazuje się równie dobry co pozostałe. Co więcej, jej proza uczuciowo-komedyjna zawsze potrafi potrafić humor, niezależnie od tego, jak ciężki czy gnuśny aktualnie by nie był. Wielowymiarowo! Wszystkie jej opowieści cechują się także bowiem, poza licznymi żartami sytuacyjnymi i wręcz komicznymi dialogami, barwnie wykreowanymi bohaterami. Często upartymi w dążeniu do własnych celów, nierzadko obarczonymi tragicznymi wydarzeniami w przeszłości, zawsze ciężko pracującymi na swój sukces - i przy tym, niekiedy wbrew twierdzeniom, poszukującymi tego wyjątkowego kogoś, z kim chce się dzielić szczęścia i smutki. Postaci Parsi żyją w różnych światach, lecz łączy je także coś ważkiego - niezblazowanie i niezatracenie tych najważniejszych spośród wartości. Sądzę, że to cenne we współczesnej literaturze, w której niestety sporo postaci prezentuje wręcz papierową płaskość, a już z pewnością większość spośród nich okazuje się niegodna naśladowania. „Jak przechytrzyć wroga” o definitywnie chwytliwym tytule porywa zaś odbiorcę do rzeczywistości, w której ten chciałby się znaleźć - także towarzysko. Dominic i Alice to bowiem połączenie tak z piekła rodem, że aż chciałoby się poobserwować ich diabelskie potyczki na żywo. I wziąć przykład z… kreowania komicznych ripost. 


22:31:00 No comments

Pora na thriller prawno-technologiczny i jego zwichrowaną fabułę, skrytą za nęcąco dwoistą okładką, czyli… Czym jest sprawiedliwość wymierzana na sali sądowej? Wielu twierdzi, że tylko przedstawieniem, w którym główną rolę odgrywają osoby odziane w togi: prokurator, obrońca oraz sędzia, będący kimś w rodzaju mistrza ceremonii, podczas gdy prawa pokrzywdzonych, zbrodnia oraz odpowiadająca jej kara stanowią jedynie swoiste didaskalia. Rzetelność wyroku zależy bowiem w znacznym stopniu od nastroju czy samopoczucia najważniejszej osoby w tym swoistym trio, tej z wyeksponowanym łańcuchem na szyi. Nikt nie jest w stanie zagwarantować, iż nie zostanie ona zmanipulowana darem wymowy złotoustego mecenasa bądź nie dokona błędnej interpretacji zgormadzonego materiału dowodowego. W końcu nie ma człowieka nieomylnego, a przecież od decyzji przewodniczącego składu zależy los ludzi, którzy dostali się we wprawdzie wolno, ale jednak bezlitośnie mielące żarna Temidy i tak naprawdę zdani są wyłącznie na jej łaskę lub niełaskę. Tymczasem zapewnienie bezstronnego procesu jest podstawowym obowiązkiem państwa i zarazem manifestacją jego siły, a także wyrazem triumfu zasady, że złe uczynki muszą się zawsze spotkać z odpowiednią odpłatą, oczywiście pod warunkiem, że jest wymierzana w absolutnie rzetelny sposób. Dzięki temu realizuje się bowiem kardynalne zasady prewencji ogólnej, polegające na utrwalaniu w społeczeństwie poszanowania dla norm prawnych oraz odstraszaniu wszystkich tych, jacy chcieliby pójść w ślady przestępcy oraz prewencji szczególnej, która ma wyrobić w tym ostatnim przekonanie, że nie warto popełniać po raz kolejny czynu zabronionego. Gdy te reguły zostają pogw*ałcone, republika traci cząstka po cząstce podstawowy fundament istnienia, stając się własną karykaturą i wystawiając na śmieszność. Trzeba więc temu za wszelką cenę zapobiegać.

02:08:00 No comments
Strasze posty

O autorce

O autorce
Żona, kociara, maniaczka thrillerów, wielki ogarniacz życia. Recenzuję literaturę - bo życie jest sztuką. Opowiadam historie o historiach. Mail: kierownikoperacyjny.sp@gmail.com 💥

Kategorie

  • książki

Jestem tutaj

Statystyka odwiedzin

Stali czytelnicy

Archiwum

  • ▼  2026 (168)
    • ▼  lis (15)
      • Daniel Wyszogrodzki - Sycyliada - recenzja
      • Beata Ziaja - Systemy doskonałe - recenzja
      • Graham Shaw - Światło w tunelu - recenzja
      • Aneta Jasek - Nikos - recenzja
      • Mateusz Ławicki - Ix - recenzja
      • Charles Stross - Dzieci Saturna - recenzja
      • Janusz Onufrowicz - Strychnina - recenzja
      • Kyra Parsi - Jak przechytrzyć wroga - recenzja
      • Aleksandra Klama - Nowy wymiar sprawiedliwości w d...
      • Bernard Minier - H - recenzja
      • Marcin Silwanow - Kruchość - recenzja
      • Estera Tracz - Spalona droga. Melodia przeszłości ...
      • Monika Wawrzyńska - Ożeż! Narodzenie - recenzja
      • Philip K. Dick - KANT Sp. z o.o. - recenzja
      • Maciej Stupera - książki dla dzieci - recenzja
    • ►  paź (13)
    • ►  wrz (7)
    • ►  sie (19)
    • ►  lip (19)
    • ►  cze (24)
    • ►  maj (20)
    • ►  kwi (10)
    • ►  mar (18)
    • ►  lut (13)
    • ►  sty (10)
  • ►  2025 (296)
    • ►  gru (20)
    • ►  lis (19)
    • ►  paź (30)
    • ►  wrz (25)
    • ►  sie (16)
    • ►  lip (22)
    • ►  cze (19)
    • ►  maj (38)
    • ►  kwi (24)
    • ►  mar (36)
    • ►  lut (24)
    • ►  sty (23)
  • ►  2024 (292)
    • ►  gru (18)
    • ►  lis (30)
    • ►  paź (30)
    • ►  wrz (27)
    • ►  sie (28)
    • ►  lip (25)
    • ►  cze (20)
    • ►  maj (21)
    • ►  kwi (22)
    • ►  mar (24)
    • ►  lut (29)
    • ►  sty (18)
  • ►  2023 (143)
    • ►  gru (17)
    • ►  lis (20)
    • ►  paź (15)
    • ►  wrz (14)
    • ►  sie (14)
    • ►  lip (15)
    • ►  cze (8)
    • ►  maj (10)
    • ►  kwi (9)
    • ►  mar (9)
    • ►  lut (7)
    • ►  sty (5)
  • ►  2022 (31)
    • ►  gru (1)
    • ►  lis (2)
    • ►  paź (2)
    • ►  wrz (2)
    • ►  sie (5)
    • ►  lip (2)
    • ►  cze (2)
    • ►  maj (2)
    • ►  kwi (3)
    • ►  mar (3)
    • ►  lut (4)
    • ►  sty (3)
  • ►  2021 (60)
    • ►  gru (2)
    • ►  lis (2)
    • ►  paź (4)
    • ►  wrz (5)
    • ►  sie (5)
    • ►  lip (13)
    • ►  cze (9)
    • ►  maj (6)
    • ►  kwi (9)
    • ►  mar (4)
    • ►  lut (1)
  • ►  2020 (55)
    • ►  gru (1)
    • ►  lis (6)
    • ►  paź (5)
    • ►  wrz (3)
    • ►  sie (3)
    • ►  lip (5)
    • ►  cze (6)
    • ►  maj (6)
    • ►  kwi (8)
    • ►  mar (6)
    • ►  lut (2)
    • ►  sty (4)
  • ►  2019 (40)
    • ►  gru (4)
    • ►  lis (4)
    • ►  paź (4)
    • ►  wrz (3)
    • ►  sie (4)
    • ►  lip (5)
    • ►  cze (1)
    • ►  maj (5)
    • ►  kwi (2)
    • ►  lut (7)
    • ►  sty (1)
  • ►  2018 (96)
    • ►  gru (2)
    • ►  lis (2)
    • ►  paź (4)
    • ►  wrz (5)
    • ►  sie (8)
    • ►  cze (8)
    • ►  maj (12)
    • ►  kwi (11)
    • ►  mar (13)
    • ►  lut (14)
    • ►  sty (17)
  • ►  2017 (197)
    • ►  gru (6)
    • ►  lis (11)
    • ►  paź (9)
    • ►  wrz (16)
    • ►  sie (24)
    • ►  lip (20)
    • ►  cze (17)
    • ►  maj (19)
    • ►  kwi (16)
    • ►  mar (18)
    • ►  lut (8)
    • ►  sty (33)
  • ►  2016 (81)
    • ►  gru (15)
    • ►  lis (23)
    • ►  paź (17)
    • ►  wrz (11)
    • ►  sie (11)
    • ►  cze (2)
    • ►  lut (2)
  • ►  2015 (8)
    • ►  lis (1)
    • ►  cze (1)
    • ►  maj (1)
    • ►  mar (1)
    • ►  lut (2)
    • ►  sty (2)
  • ►  2014 (18)
    • ►  gru (1)
    • ►  lis (1)
    • ►  paź (1)
    • ►  wrz (3)
    • ►  sie (1)
    • ►  kwi (4)
    • ►  mar (4)
    • ►  lut (1)
    • ►  sty (2)
  • ►  2013 (18)
    • ►  gru (2)
    • ►  lis (4)
    • ►  wrz (1)
    • ►  sie (2)
    • ►  lip (1)
    • ►  cze (3)
    • ►  lut (3)
    • ►  sty (2)
  • ►  2012 (14)
    • ►  gru (1)
    • ►  paź (5)
    • ►  cze (2)
    • ►  kwi (1)
    • ►  mar (3)
    • ►  lut (2)
  • ►  2011 (12)
    • ►  gru (2)
    • ►  lis (2)
    • ►  paź (2)
    • ►  wrz (3)
    • ►  sie (1)
    • ►  lip (1)
    • ►  mar (1)

Created with by ThemeXpose | Distributed By Gooyaabi Templates