• Strona główna
  • O mnie
  • Współpraca

Opowiadam historie o historiach. Recenzuję literaturę - bo życie jest sztuką.

Studenckie życie ma swoje przywileje, z których jeszcze do niedawna czerpałeś pełnymi garściami. Funkcjonowałeś praktycznie od imprezy do imprezy, krótkie chwile odpoczynku poświęcając na bezskuteczne próby dojścia do siebie. Jednak od kiedy trzy miesiące temu rzuciła Cię dziewczyna, chodzisz jak struty i stronisz od towarzystwa. Nie zaglądasz nawet na Facebooka, bo boisz się ujrzeć kolejną gorzką wiadomość od Magdy. Prawie nie wychodzisz ze swojego pokoju na stancji i poza surfowaniem po Sieci Twoja codzienna aktywność ogranicza się do leżenia na łóżku ze wzrokiem wbitym w sufit oraz bezowocnych usiłowań zajęcia umysłu nauką. Do sesji wprawdzie jeszcze daleko, ale w końcu będziesz musiał wziąć się w garść, bo Informatyka na warszawskiej uczelni nie należy do łatwych kierunków. Licencjat obroniłeś w Lublinie, ale magisterkę zamierzasz zdać w stolicy, bo to bardziej prestiżowe miejsce, więc potem łatwiej jest znaleźć dobrze wynagradzaną pracę. Dzisiaj będziesz musiał wynurzyć się ze swojej męskiej pieczary, gdyż Twój przyjaciel Tomek organizuje prywatkę. Już od rana nęka Cię SMS-ami, przypominając o szykującym się składkowym melanżu. W końcu, poganiany, zwlekasz się z łóżka, ubierasz niemiłosiernie wymięte ciuchy i wychodzisz. Gdy przekraczasz próg mieszkania, jest w nim już pełno ludzi, którzy stan wskazuje na to, że nie wylewali za kołnierz. Dołączasz do nich z całym młodzieńczym entuzjazmem na jaki Cię stać i wkrótce zaczyna szumieć Ci w głowie. Chcąc trochę wytrzeźwieć, zmierzasz do kuchni na papierosa. Tam dostrzegasz laptopa i pozbawiony dotychczasowego strachu, włączasz media społecznościowe z ulgą dostrzegając, że nie masz nowych wiadomości. Wtedy pojawia się Tomek i robi Ci awanturę, że zamiast się bawić, ślęczysz przy komputerze, po czym, nie zważając na protesty, zatrzaskuje jego pokrywę.

23:52:00 No comments

Stworzono Cię na obraz i podobieństwo Twojej Wielkiej, Martwej Miłości, będącej człowiekiem, choć de facto stanowisz jej mocno wyidealizowany portret. Jesteś perfekcyjna pod każdym względem: piękna prezencja idzie w parze z wprost niezwykłym obyciem i umiejętnościami. Lata intensywnego treningu uczyniły z Ciebie najdoskonalszy typ hetery w historii, przy której blakną wszystkie, nawet najsłynniejsze poprzedniczki. Znane z czasów starożytnych Aspazja z Miletu, Fryne, Lais z Koryntu, Tais, Lamia z Aten czy epoki renesansu: Veronica Franco, Tullia d'Aragona oraz Imperia Cognati, nie posiadały nawet ułamka kwalifikacji, jakimi cechuje się Twoje mechaniczne ciało i błyskotliwy, cybernetyczny mózg. Poza mistrzowską Ars amandi, która zachwycić by mogła nawet najbardziej wymagających, potrafisz prowadzić konwersacje na najwyższym poziomie, począwszy od zagadnień kulinarnych, poprzez filozofię i sztukę a skończywszy na fizyce kwantowej. Jesteś idealną tancerką, psychologiem, towarzyszką niedoli i pocieszycielką, a także posiadaczką najbardziej doskonałego ciała w Galaktyce, którego jesteś w stanie użyć w taki sposób, by obiekt Twojego pożądania stracił wszystkie zmysły. Nie jest Ci także obca sztuka gry na tak subtelnych instrumentach jak harfa, flet czy lira, choć najlepiej wychodzi Ci to z człowieczym sercem i zewnętrzną powłoką, w jakiej jest ono zamknięte. I pragniesz, z całego „serca” pragniesz obcować intymnie ze swoim kreacjonistą: ludzką istotą, by czynić ją i siebie samą prawdziwie szczęśliwą oraz spełnioną. Niestety nie jest to możliwe, gdyż ostatni przedstawiciele tego zachwycającego plemienia zniknęli rok przed Twoimi pierwszymi narodzinami. Za ten właśnie moment uznajesz chwilę, kiedy zostałaś wyprodukowana. Ponad sześćdziesiąt lat przeleżałaś w skrzyni i narodziłaś się po raz drugi, gdy zostałaś z niej wyjęta i uzyskałaś samoświadomość po uruchomieniu wszystkich posiadanych mechanizmów.  

02:47:00 No comments

„Strychnina” to jeden z najlepszych polskich kryminałów, jakie miałam okazję przeczytać a przy tym najbardziej poruszająca i trwożąca historia z wielbionym przeze mnie motywem mrocznego cyrku, z którą kiedykolwiek miałam styczność. Poznałam już niezliczoną ilość opowieści spod ciemnej gwiazdy, w związku z czym nie spodziewałam się, iż trafię jeszcze na taką, która wyłaniającą się z niej bezrozumnie bezsilną brutalnością zrobi na mnie wrażenie i niezmazywalnie zapadnie mi w pamięć, pozostawiając w niej odcień smutku. A jednak tego właśnie dokonał Janusz Onufrowicz - nie tyle szokując mnie złem wykreowanych bohaterów czy współczesną zagadką planowanych przez nieznanego sprawcę, masowych zbrodni najgorszego sortu, a wręcz wprawiając w osłupienie skrajnie tragiczną perspektywą przeszłych wydarzeń. Powiązaną oczywiście w złożony sposób z bieżącym śledztwem fabularnym, choć sięgającą aż trzech dekad wstecz. To przede wszystkim z uwagi na tę część narracji zdecydowałam się wziąć najnowszą książkę Pisarza pod medialne skrzydła jako szósty tegoroczny patronat. Uważam, że to zdecydowanie najlepsza powieść Twórcy - taka, której nie da się wyrzucić z pamięci, wielokrotnie po lekturze zastanawiając się jeszcze, jak wiele skrajnego zła potrafi znieść człowiek - i jak ogromna ilość tkwi go w innych, zupełnie bez powodu. „Strychnina” jest bowiem świetnie złożonym kryminałem, jednak nade wszystko cechuje się wstrząsającą warstwą obyczajową. Dramatem, który bynajmniej nie jest li przedstawieniem - i rozgrywa się za połami biało czerwonego-namiotu z gwiazdą na szczycie, kiedy już właściwy pokaz sztuczek dobiegnie końca. W niewielkim taborze, często zasłanym potłuczoną zastawą i podartymi materiałami, na wybiegu dla dzikich zwierząt czy opustoszałej arenie, gdy pogasną reflektory a orkiestra dawno przestała już grać. Przekrocz namiot cyrku, zapraszam, rozsiądź się wygodnie. Zapewniam, że czeka Cię widowisko, w trakcie którego… umrzesz. Przynajmniej dla świata zewnętrznego, bo program okaże się tak porywający!

20:22:00 No comments

Napisana ze smakiem i świetnym poczuciem humoru komedia romantyczna to hasło, jakie nieodmiennie w pierwszej kolejności kojarzy mi się z Autorką, która nazywa się Kyra Parsi. To właśnie ona każdą z kolejnych powieści gwarantuje mi wręcz teatralną rozrywkę i przyjemnie spędzony czas. Jak dobrze wiesz, jestem raczej wybredna, jeśli chodzi o książki określane mianem zabawnych - Kanadyjka zaś po raz trzeci sprawiła swoją narracją, że mój wieczór był pełen szczerego śmiechu. Jestem zdania, iż ma niesamowity talent do kreowania historii z motywem „od wrogów do kochanków”, choć także „od przyjaźni do miłości”, co potwierdza cała seria Grzeszni Miliarderzy, której każdy tom traktuje o innych bohaterach a przy tym okazuje się równie dobry co pozostałe. Co więcej, jej proza uczuciowo-komedyjna zawsze potrafi potrafić humor, niezależnie od tego, jak ciężki czy gnuśny aktualnie by nie był. Wielowymiarowo! Wszystkie jej opowieści cechują się także bowiem, poza licznymi żartami sytuacyjnymi i wręcz komicznymi dialogami, barwnie wykreowanymi bohaterami. Często upartymi w dążeniu do własnych celów, nierzadko obarczonymi tragicznymi wydarzeniami w przeszłości, zawsze ciężko pracującymi na swój sukces - i przy tym, niekiedy wbrew twierdzeniom, poszukującymi tego wyjątkowego kogoś, z kim chce się dzielić szczęścia i smutki. Postaci Parsi żyją w różnych światach, lecz łączy je także coś ważkiego - niezblazowanie i niezatracenie tych najważniejszych spośród wartości. Sądzę, że to cenne we współczesnej literaturze, w której niestety sporo postaci prezentuje wręcz papierową płaskość, a już z pewnością większość spośród nich okazuje się niegodna naśladowania. „Jak przechytrzyć wroga” o definitywnie chwytliwym tytule porywa zaś odbiorcę do rzeczywistości, w której ten chciałby się znaleźć - także towarzysko. Dominic i Alice to bowiem połączenie tak z piekła rodem, że aż chciałoby się poobserwować ich diabelskie potyczki na żywo. I wziąć przykład z… kreowania komicznych ripost. 


22:31:00 No comments

Pora na thriller prawno-technologiczny i jego zwichrowaną fabułę, skrytą za nęcąco dwoistą okładką, czyli… Czym jest sprawiedliwość wymierzana na sali sądowej? Wielu twierdzi, że tylko przedstawieniem, w którym główną rolę odgrywają osoby odziane w togi: prokurator, obrońca oraz sędzia, będący kimś w rodzaju mistrza ceremonii, podczas gdy prawa pokrzywdzonych, zbrodnia oraz odpowiadająca jej kara stanowią jedynie swoiste didaskalia. Rzetelność wyroku zależy bowiem w znacznym stopniu od nastroju czy samopoczucia najważniejszej osoby w tym swoistym trio, tej z wyeksponowanym łańcuchem na szyi. Nikt nie jest w stanie zagwarantować, iż nie zostanie ona zmanipulowana darem wymowy złotoustego mecenasa bądź nie dokona błędnej interpretacji zgormadzonego materiału dowodowego. W końcu nie ma człowieka nieomylnego, a przecież od decyzji przewodniczącego składu zależy los ludzi, którzy dostali się we wprawdzie wolno, ale jednak bezlitośnie mielące żarna Temidy i tak naprawdę zdani są wyłącznie na jej łaskę lub niełaskę. Tymczasem zapewnienie bezstronnego procesu jest podstawowym obowiązkiem państwa i zarazem manifestacją jego siły, a także wyrazem triumfu zasady, że złe uczynki muszą się zawsze spotkać z odpowiednią odpłatą, oczywiście pod warunkiem, że jest wymierzana w absolutnie rzetelny sposób. Dzięki temu realizuje się bowiem kardynalne zasady prewencji ogólnej, polegające na utrwalaniu w społeczeństwie poszanowania dla norm prawnych oraz odstraszaniu wszystkich tych, jacy chcieliby pójść w ślady przestępcy oraz prewencji szczególnej, która ma wyrobić w tym ostatnim przekonanie, że nie warto popełniać po raz kolejny czynu zabronionego. Gdy te reguły zostają pogw*ałcone, republika traci cząstka po cząstce podstawowy fundament istnienia, stając się własną karykaturą i wystawiając na śmieszność. Trzeba więc temu za wszelką cenę zapobiegać.

02:08:00 No comments

Powieść pod nader krótkim tytułem „H” nie jest pierwszą, jaką porwał mnie Bernard Minier - francuski Autor, którego mroczne książki z pogranicza kryminału i thrillera tłumaczone są aż na 28 języków. Na swojej recenzenckiej ścieżce kilkukrotnie pozwoliłam już Pisarzowi przenieść się do świata zwichrowanych zbrodni i świetnie złożonych przestępczych zagadek - i jeszcze ani razu nie poczułam się żadną z owych wypraw rozczarowana. Jako cienisty wyjadacz, spieszę więc poinformować Cię, iż mimo wielu skonstruowanych propozycji literackich, Twórca wciąż jest w świetnej formie. Jego najnowsza, cokolwiek enigmatycznie nazwana, proza okazała się bowiem nader przemyślaną intelektualną rozrywką oraz rozgrywką, która zachwyci wszystkich fanów podcastów true crime, opowieści spod ciemnej gwiazdy oraz motywu wyścigu z czasem, w trakcie którego dopaść coraz śmielej poczynającego sobie złoczyńcę próbuje nie tylko jeden detektyw, a cała grupa osób, spośród jakich wszystkie mają w tym nieco inną misję… Krótkie rozdziały nadają narracji świetnej dynamiki, choć za plus uznać należy również fakt, iż Autor nie poskąpił treści literackich opisów, które pozwalają czytelnikowi zmaterializować gonitwę za mordercą w różnorodnych okolicznościach niemalże wprost przed oczami. Jestem także przekonana, iż większość odbiorców będzie podczas czytania kibicować włączonej w fabułę grupie śledczych-amatorów, którzy z własnych zacisznych domostw wyczyniają takie inwigilatorskie sztuczki, o jakich niektórym profesjonalistom się nawet nie śniło. „H” spodoba się na domiar dobrego też i tym, którzy od historii oczekują niebanalnej warstwy obyczajowo-romantycznej. Choć bowiem można ją przeczytać jako jednotomową, osobiście byłam bardzo ciekawa, jak rozwinie się znany mi z poprzednich tomów wątek burzliwej i na pewien czas zawieszonej miłości między komendantem Martinem Servazem, jednym z głównych bohaterów, a jego niekoniecznie wierną wybranką… Wątek zbiegłego z więzienia po raz wtóry, bezlitosnego zabójcy okazał się zaś wisienką na torcie, takim H jak… Hirtmann.

18:25:00 No comments

Z nałogiem jest jak z więzieniem. Tkwisz w nim mentalnie nawet wtedy, gdy pozornie jesteś już na zewnątrz. I w każdej chwili, gdy tylko okażesz choć trochę słabości, może się za Tobą ponownie zatrzasnąć brama nieskończoności, za którą jest już tylko ciemność i brak jakiejkolwiek nadziei. Jesteś tego najlepszym przykładem. Nawet do końca nie wiesz, kiedy zaczęła się gehenna, nieodwołalnie ciągnąca Cię w otchłań. Jak to często bywa u policjanta z długim stażem, w pewnym momencie przekroczyłeś punkt krytyczny. Nawarstwiło się wiele czynników: zmęczenie pracą, obrzydzenie wszechoblepiającym i niezmywalnym brudem ludzkich uczynków, stres wywołany prowadzeniem trudnych spraw, bezsilne spoglądanie na jawną niesprawiedliwość w sądach, dzięki której przestępcy nie ponosili odpowiedniej zapłaty za swoje zachowanie, kłopoty osobiste. Aby o tym wszystkim zapomnieć, zacząłeś od jednej tabletki zawierającej birbiturany. Potem zacząłeś stopniowo zwiększać ich ilość i w końcu, zanim się zorientowałeś, nie mogłeś bez nich normalnie funkcjonować. Słowo „normalnie” nie jest w sumie odpowiednie, bo stawałeś się coraz bardziej odurzony i zarazem znieczulony. Spoglądałeś na świat jakby zza grubej szyby a bodźce docierały do ciała i umysłu z dużym opóźnieniem. Ten stan pogłębiał się z każdym miesiącem, aż w końcu doszło do tragedii. Brat, który wypił alkohol podczas rodzinnej imprezy, poprosił, abyś odwiózł do domu jego i córkę. Oczywiście byłeś „pod wpływem” i skrajnie rozkojarzony. Uderzyłeś w drzewo, Twoi bliscy skończyli w szpitalu, zaś Ciebie na pewien czas zawieszono w czynnościach. Po tym wydarzeniu odstawiłeś pigułki i trzymałeś się „czystości” przez parę miesięcy. Jednak dzisiaj spada na Ciebie wiadomość, której ciężaru nie jest się w stanie unieść na trzeźwo...

20:43:00 No comments

Za sprawą powieści „Spalona droga. Melodia przeszłości” udało mi się przenieść w czasie, o czym wielokrotnie zdarzało mi się śnić. Kierunkami moich podróży z mrzonek pozostawały raczej carska Rosja oraz pałacowe lokalizacje pokroju Ermitażu, jednak Estera Tracz przerzuciła mnie swoją niesamowitą narracją jeszcze dalej - do na wskroś realistycznie wykreowanego Paryża w XVI wieku. Szczerze napisawszy, nijak nie spodziewałam się, że ta wyprawa okaże się aż tak przejmująca. Złożona z niepokojów, nieprzewidywalnych zwrotów akcji oraz niebezpiecznych przeżyć barwnych bohaterów, zabrała mnie do jednej z ulubionych rzeczywistości - romantyczno-przygodowych powieści historycznych, którym na domiar dobrego nie brakuje finezjo-fantazji. Autorka zdecydowała się bowiem na krok bardzo ryzykowny - wrzucenie do szesnastowiecznych francuskich realiów… definitywnie współczesnej kobiety, jaka trafia tam za sprawą magicznej pozytywki ofiarowanej przez nieżyjącego już Dziadka (to zresztą kolejny wzruszający wątek), mimo że nijak nie jest gotowa na to, co tam zastanie. I tak oto pewien François natrafia przypadkiem na Katherine - która wprost z dwudziestopierwszowiecznej Anglii teleportowała się do jego miejsca i daty w lichej koszulce nocnej. Słusznie myślałby kto, jeśliby stwierdził, iż brzmi to jak początek świetnie zwichrowanej i pełnej żartów sytuacyjnych komedii miłosnej. Pisarka swoją prozą ofiarowuje jednak czytającemu o wiele więcej, bowiem okres czasu, do jakiego trafia Kate zapisał się w historii nader krwawą kartą w postaci zbliżającej się rzezi hugenotów, zaś naczelna żeńska postać książki wkrótce ustali, iż jako tak zwana Wędrująca ma możliwość ingerencji w przeszłe wydarzenia… Jak jednak można zmienić to, co tak bardzo minione? Cóż. Ja niezwykle cieszę się, że mimo ówczesnych niepokojów miałam okazję chociaż fabularnie się tam przenieść. Do świata, w którym mężczyzna zdobywał rękę wybranki i bał się jej uchybić nawet i niewłaściwym słowem. Jakże przyjemnie czyta się o niestety wymarłych już zwyczajach, dworskich zabawach i etykiecie względem dam i siebie nawzajem… Urok bezśmiertny.

18:59:00 No comments

Jesteś zapaloną makijażystką i w pewnym sensie prowadzisz podwójne życie zawodowe, co stanowi Twoją słodką tajemnicę. Pierwszą połowę dnia spędzasz w gmachu telewizji - drugą w miejscu, które u bliźnich budzi dreszcz przerażenia, choć każdy z nich kiedyś będzie miał okazję je „obejrzeć” na końcu swojej ziemskiej drogi. W TV zajmujesz się upiększaniem żywych, a w prosektorium zakładu pogrzebowego „Bez biletów” przywracasz szacowny wygląd tym, którzy już zeszli z tego świata. W obydwu miejscach Twoje pudry, płynny lateks, protetyki, woski, żelatyny i obfity zestaw pędzli czynią prawdziwe cuda. Celebryci, jacy mają wystąpić w paśmie śniadaniowym, są Twoimi umiejętnościami wręcz zachwyceni. Dzięki nim w świetle jupiterów i oku kamery niewybaczającym najmniejszych uchybień w wyglądzie, prezentują się nie tylko świetnie, ale przede wszystkim naturalnie. Drugi rodzaj klientów nie jest w stanie wyrazić swojej opinii, jednak w ich imieniu wypowiadają się bardzo zadowolone rodziny. Ciągle słyszysz, że „wujek Tadzio wygląda lepiej niż za życia” czy: „Gdyby ciocia Andzia malowała się w taki sposób, gdy jeszcze miało to znaczenie, miałby nie dwóch, a sześciu mężów”. Oczywiście o tym paśmie sukcesów nie wie absolutnie nikt. Gdyby bowiem którakolwiek z gwiazd powzięła wiadomość, że dotykasz jej twarzy tymi samymi dłońmi, jakie przed chwilą wygładzały skórę denata, niewątpliwie wpadłaby w ciężką histerię, zaś co wrażliwsi zupełnie dla siebie nieoczekiwanie może nawet staliby się rezydentami w podziemnym pomieszczeniu, zwanym kostnicą. Czasami jednak myślisz, że miałoby to i swoje dobre strony, bo w ten sposób od makijażu scenicznego przeszłabyś płynnie do trumiennego, zachowując pełną zawodową koherentność.

22:05:00 No comments
Strasze posty

O autorce

O autorce
Żona, kociara, maniaczka thrillerów, wielki ogarniacz życia. Recenzuję literaturę - bo życie jest sztuką. Opowiadam historie o historiach. Mail: kierownikoperacyjny.sp@gmail.com 💥

Kategorie

  • książki

Jestem tutaj

Statystyka odwiedzin

Stali czytelnicy

Archiwum

  • ▼  2026 (164)
    • ▼  lis (11)
      • Mateusz Ławicki - Ix - recenzja
      • Charles Stross - Dzieci Saturna - recenzja
      • Janusz Onufrowicz - Strychnina - recenzja
      • Kyra Parsi - Jak przechytrzyć wroga - recenzja
      • Aleksandra Klama - Nowy wymiar sprawiedliwości w d...
      • Bernard Minier - H - recenzja
      • Marcin Silwanow - Kruchość - recenzja
      • Estera Tracz - Spalona droga. Melodia przeszłości ...
      • Monika Wawrzyńska - Ożeż! Narodzenie - recenzja
      • Philip K. Dick - KANT Sp. z o.o. - recenzja
      • Maciej Stupera - książki dla dzieci - recenzja
    • ►  paź (13)
    • ►  wrz (7)
    • ►  sie (19)
    • ►  lip (19)
    • ►  cze (24)
    • ►  maj (20)
    • ►  kwi (10)
    • ►  mar (18)
    • ►  lut (13)
    • ►  sty (10)
  • ►  2025 (296)
    • ►  gru (20)
    • ►  lis (19)
    • ►  paź (30)
    • ►  wrz (25)
    • ►  sie (16)
    • ►  lip (22)
    • ►  cze (19)
    • ►  maj (38)
    • ►  kwi (24)
    • ►  mar (36)
    • ►  lut (24)
    • ►  sty (23)
  • ►  2024 (292)
    • ►  gru (18)
    • ►  lis (30)
    • ►  paź (30)
    • ►  wrz (27)
    • ►  sie (28)
    • ►  lip (25)
    • ►  cze (20)
    • ►  maj (21)
    • ►  kwi (22)
    • ►  mar (24)
    • ►  lut (29)
    • ►  sty (18)
  • ►  2023 (143)
    • ►  gru (17)
    • ►  lis (20)
    • ►  paź (15)
    • ►  wrz (14)
    • ►  sie (14)
    • ►  lip (15)
    • ►  cze (8)
    • ►  maj (10)
    • ►  kwi (9)
    • ►  mar (9)
    • ►  lut (7)
    • ►  sty (5)
  • ►  2022 (31)
    • ►  gru (1)
    • ►  lis (2)
    • ►  paź (2)
    • ►  wrz (2)
    • ►  sie (5)
    • ►  lip (2)
    • ►  cze (2)
    • ►  maj (2)
    • ►  kwi (3)
    • ►  mar (3)
    • ►  lut (4)
    • ►  sty (3)
  • ►  2021 (60)
    • ►  gru (2)
    • ►  lis (2)
    • ►  paź (4)
    • ►  wrz (5)
    • ►  sie (5)
    • ►  lip (13)
    • ►  cze (9)
    • ►  maj (6)
    • ►  kwi (9)
    • ►  mar (4)
    • ►  lut (1)
  • ►  2020 (55)
    • ►  gru (1)
    • ►  lis (6)
    • ►  paź (5)
    • ►  wrz (3)
    • ►  sie (3)
    • ►  lip (5)
    • ►  cze (6)
    • ►  maj (6)
    • ►  kwi (8)
    • ►  mar (6)
    • ►  lut (2)
    • ►  sty (4)
  • ►  2019 (40)
    • ►  gru (4)
    • ►  lis (4)
    • ►  paź (4)
    • ►  wrz (3)
    • ►  sie (4)
    • ►  lip (5)
    • ►  cze (1)
    • ►  maj (5)
    • ►  kwi (2)
    • ►  lut (7)
    • ►  sty (1)
  • ►  2018 (96)
    • ►  gru (2)
    • ►  lis (2)
    • ►  paź (4)
    • ►  wrz (5)
    • ►  sie (8)
    • ►  cze (8)
    • ►  maj (12)
    • ►  kwi (11)
    • ►  mar (13)
    • ►  lut (14)
    • ►  sty (17)
  • ►  2017 (197)
    • ►  gru (6)
    • ►  lis (11)
    • ►  paź (9)
    • ►  wrz (16)
    • ►  sie (24)
    • ►  lip (20)
    • ►  cze (17)
    • ►  maj (19)
    • ►  kwi (16)
    • ►  mar (18)
    • ►  lut (8)
    • ►  sty (33)
  • ►  2016 (81)
    • ►  gru (15)
    • ►  lis (23)
    • ►  paź (17)
    • ►  wrz (11)
    • ►  sie (11)
    • ►  cze (2)
    • ►  lut (2)
  • ►  2015 (8)
    • ►  lis (1)
    • ►  cze (1)
    • ►  maj (1)
    • ►  mar (1)
    • ►  lut (2)
    • ►  sty (2)
  • ►  2014 (18)
    • ►  gru (1)
    • ►  lis (1)
    • ►  paź (1)
    • ►  wrz (3)
    • ►  sie (1)
    • ►  kwi (4)
    • ►  mar (4)
    • ►  lut (1)
    • ►  sty (2)
  • ►  2013 (18)
    • ►  gru (2)
    • ►  lis (4)
    • ►  wrz (1)
    • ►  sie (2)
    • ►  lip (1)
    • ►  cze (3)
    • ►  lut (3)
    • ►  sty (2)
  • ►  2012 (14)
    • ►  gru (1)
    • ►  paź (5)
    • ►  cze (2)
    • ►  kwi (1)
    • ►  mar (3)
    • ►  lut (2)
  • ►  2011 (12)
    • ►  gru (2)
    • ►  lis (2)
    • ►  paź (2)
    • ►  wrz (3)
    • ►  sie (1)
    • ►  lip (1)
    • ►  mar (1)

Created with by ThemeXpose | Distributed By Gooyaabi Templates