Senna, leniwie płynąca opowieść, którą najlepiej przeczytać podczas odprężającego urlopu, wylegując się na leżaku umiejscowionym pod parasolką, nieopodal rajskiej plaży - oto powieść „Sycyliada” Daniela Wyszogrodzkiego w pigułce. Jeśli lubisz niespieszną akcję i rozsmakowywanie się słowami literatury pięknej oraz intelektualne dialogi pomiędzy niewielką liczbą głównych bohaterów, ta książkowa podróż zdecydowanie Cię zachwyci. Ta dojrzała narracja to prozatorska wyprawa do niewątpliwie urokliwych zakamarków znajdujących się we Włoszech - lecz także trasa po wspomnieniach pewnego samotnika. Odsłanianych niechętnie i stopniowo, w miarę jak on sam musi się z nimi zmierzyć w związku z wizytą przyjaciółki z dawnych lat. Tęsknych, często fragmentarycznych, dopiero po wielu przewróconych stronach składających się w całość złożoną z wielu zaskakujących części. Polacco, jak mówią na niego okoliczni mieszkańcy, pewnego dnia postanowił bowiem całkowicie zmienić swoje życie, odcinając się od wszystkiego, co było wcześniej. Zdecydował się na kupno nieruchomości na Sycylii - stawiając jednak na tę jej część, której nie zawiera się raczej w przewodnikach turystycznych. Odludna i spokojna, okazała się idealną przystanią na stałe dla kogoś, kto ma wiele do ukrycia, mnóstwo dylematów wciąż rozgrywających się w głowie oraz niezliczoną ilość historii do przeniesienia na papier. Jako pisarz pozostaje zresztą cokolwiek niezwykły - każdego z bohaterów swoich fabuł czyniąc właściwie inną wersją siebie. Łączy je swojego rodzaju stupor, niezdecydowanie, niechęć do podejmowania decyzji oraz pragnienie stronienia od ludzi. Jeżeli jednak rozpatrywać by go w kwestii męstwa, pewnie można by mieć mu wiele do zarzucenia. Stagnacyjny intelektualista - a może jednak wykreowani przez niego bohaterowie? - odnalazł siebie w słonecznej Italii choć w takim samym stopniu właśnie tam siebie ukrył. Czy wizyta majestatycznej kobiety, którą nazywa Gają, niewiasty niewidzianej tyle lat, sprawi, że nareszcie poczuje się w pełni szczęśliwą całością?
.jpg)

