Napisana ze smakiem i świetnym poczuciem humoru komedia romantyczna to hasło, jakie nieodmiennie w pierwszej kolejności kojarzy mi się z Autorką, która nazywa się Kyra Parsi. To właśnie ona każdą z kolejnych powieści gwarantuje mi wręcz teatralną rozrywkę i przyjemnie spędzony czas. Jak dobrze wiesz, jestem raczej wybredna, jeśli chodzi o książki określane mianem zabawnych - Kanadyjka zaś po raz trzeci sprawiła swoją narracją, że mój wieczór był pełen szczerego śmiechu. Jestem zdania, iż ma niesamowity talent do kreowania historii z motywem „od wrogów do kochanków”, choć także „od przyjaźni do miłości”, co potwierdza cała seria Grzeszni Miliarderzy, której każdy tom traktuje o innych bohaterach a przy tym okazuje się równie dobry co pozostałe. Co więcej, jej proza uczuciowo-komedyjna zawsze potrafi potrafić humor, niezależnie od tego, jak ciężki czy gnuśny aktualnie by nie był. Wielowymiarowo! Wszystkie jej opowieści cechują się także bowiem, poza licznymi żartami sytuacyjnymi i wręcz komicznymi dialogami, barwnie wykreowanymi bohaterami. Często upartymi w dążeniu do własnych celów, nierzadko obarczonymi tragicznymi wydarzeniami w przeszłości, zawsze ciężko pracującymi na swój sukces - i przy tym, niekiedy wbrew twierdzeniom, poszukującymi tego wyjątkowego kogoś, z kim chce się dzielić szczęścia i smutki. Postaci Parsi żyją w różnych światach, lecz łączy je także coś ważkiego - niezblazowanie i niezatracenie tych najważniejszych spośród wartości. Sądzę, że to cenne we współczesnej literaturze, w której niestety sporo postaci prezentuje wręcz papierową płaskość, a już z pewnością większość spośród nich okazuje się niegodna naśladowania. „Jak przechytrzyć wroga” o definitywnie chwytliwym tytule porywa zaś odbiorcę do rzeczywistości, w której ten chciałby się znaleźć - także towarzysko. Dominic i Alice to bowiem połączenie tak z piekła rodem, że aż chciałoby się poobserwować ich diabelskie potyczki na żywo. I wziąć przykład z… kreowania komicznych ripost. 

„(…) przysięgam na Boga, że jeśli zarzucisz mi teraz, że kłamię, to skończy się to co najmniej siedmioma różnymi wyrokami dożywocia i tym, że w miejscu, gdzie Cię przedwcześnie pochowają, stanie pisuar. Nie żartuję.”

To niemożliwe - a jednak. Siedem posad w siedmiu różnych firmach. I choć wszędzie radziłaś sobie więcej niż dobrze, z każdej pracy, niczym w makiawelicznym zegarku, zwalniają Cię dokładnie, kiedy zakończy się Twój czternasty dzień zatrudnienia. Wygląda to na zaaranżowaną przez najmroczniejsze siły klątwę, zatem tym razem nie zamierzasz odejść z podkulonym ogonem i pytasz mężczyznę obwieszczającego Ci najgorszą nowinę, dlaczego postanowili się Ciebie pozbyć. Oświadczasz, że nie dasz się zbyć i nie ruszysz się stąd, dopóki nie uzyskasz prawdziwej odpowiedzi, gdy oto przed Tobą w gabinecie wyrasta ktoś, kogo definitywnie nie spodziewałaś się najlepiej już nigdy zobaczyć… Dominic Crawford wiele lat temu był Twoim najlepszym przyjacielem i kimś, do kogo za młodzieńczych czasów czułaś o wiele więcej, niż chciałaś przyznać. Byliście właściwie nierozłączni aż do momentu, w którym śmiertelnie zaszłaś mu za skórę, w związku z sytuacją, która do dzisiaj pozostaje między Wami niewyjaśniona. Mama chłopaka była gospodynią w Twoim domu, lecz później zniknęła z niego z dnia na dzień na skutek sprawy, jaką bardzo chciałabyś sprostować, choć jeszcze nie miałaś okazji… Od tamtej chwili Twój dawny druh stał się Twoim śmiertelnym wrogiem, lecz osobiście się z nim nie spotkałaś. Kontakt między Wami ograniczał się do tego pozostawionego Waszym prawnikom, jako że Crawford zdecydował się na wojnę medialną, której skutkiem okazało się całkowite zniszczenie Twojej rodziny, z imperium i reputacją brata na czele. A teraz zjawia się w siedzibie przedsiębiorstwa, z którego Cię zwolniono i z szelmowskim uśmiechem wyjaśnia, że… wszystko to jego zasługa. Każde upokarzające wymówienie i konieczność poszukiwania nowej pracy wiążą się z tym, iż po kolei, w ramach chorej i szeroko zakrojonej zemsty, przejmował kolejne spółki a potem likwidował w nich Twoje stanowisko. Nim zamordujesz go wzrokiem, składa Ci propozycję nie do odrzucenia: zniknie z Twojego życia, zaś pomiędzy Wami zapanuje rozejm, jeśli przez miesiąc będziesz gospodynią w jego posiadłości, akceptując wymyślne stroje i każde upokarzające zlecone zadanie. Jako że nie masz innego wyjścia, przyjmujesz umowę - tym bardziej, że przez lata uknułaś wiele planów widowiskowej vendetty, które dzięki dostępowi do jego domu i poufnych informacji będziesz mogła wcielić w życie… This. Means. War. Teatr dopiero się zaczyna.

„Nigdy dobrowolnie nie przyznałabym się do tego, ile godzin łamałam sobie głowę nad tym, w jaki sposób mogę zadać ból i cierpienie (…), kiedy już uzyskam dostęp do jego kryjówki, ale powiedzmy, że gdybym starała się tak bardzo w szkole, to dziś jego jedynym osiągnięciem, którym mógłby się poszczycić, byłaby króciutka, niewarta uwagi wzmianka o nim w przypisach na końcu mojej bestsellerowej autobiografii.” 

Kapitalna komedia romantyczna „Jak przechytrzyć wroga” przypomina mi jeden z lubianych filmów, czyli „Pan i Pani Smith”, choć Kyra Parsi pokusiła się w swojej powieści o znacznie większą liczbę komicznych żartów sytuacyjnych niż te na wielkim ekranie. Przyznaję, iż większość z nich, jak chociażby rozprzestrzenianie z prędkością światła obrazoburczych plotek na temat poważanego miliardera, związanych z jego nieobyczajnymi fetyszami, spowodowały u mnie ból brzucha - ten ceniony, jako że powstały ze śmiechu. Historia nie jest jednak przesadzona, bo - jak to u Pisarki - równoważą je momenty gorzkie i poważne, choć wszystkie zaserwowane zostały lekką warstwą językową. Co także uważam za wielki plus, najnowszą opowieścią Autorka udowadnia, że właściwie jej pomysły są nieskończone - zarówno, jeżeli chodzi o kąśliwie komiczne dialogi między bohaterami, ich kreację czy też psikusy, które ci czynią sobie nawzajem z zapalczywością godną największych wrogów, dawnych przyjaciół, a być może przyszłych kochanków. Jeśli chcesz się doskonale bawić, wielokrotnie uśmiechnąć i roześmiać, oderwać od codzienności i postawić na właściwie gwarantowaną, świetną rozrywkę, ta część serii „Grzeszni miliarderzy” będzie doskonałym wyborem. Sprawdzone, ręczę za to - zaś narrację pozostawiam z zasłużoną notą 9/10 punktów i rekomendacją na szarzejąco smutny dzień.

„Moje paznokcie. Jego żyła szyjna. Będę patrzeć, jak się wykrwawia, a potem własnoręcznie zaciągnę go z powrotem do piekła. Przepełniała mnie taka wściekłość, że szczęki zacisnęły mi się na amen. Nie byłam w stanie mówić, oddychać ani myśleć o czymkolwiek innym niż o tym, jak wylewające się z niego, śmiertelne ilości krwi tworzą ogromną kałużę u moich stóp.”