Joanna Klinger - Kwarantanna - recenzja

by - 21:54:00

Niewielka objętościowo, lecz bogata treścią powieść Joanny Klinger pod tytułem „Kwarantanna” urzeka elegancką warstwą językową, jednak równocześnie ważkim przesłaniem - udowadnia bowiem, iż o związek należy dbać - i to niezależnie od jego stażu. Zagubieni w codzienności i zatraceni w szarzejących dniach małżonkowie czy partnerzy często zapominają o sobie nawzajem - choć przecież pozornie wydawałoby się to niemożliwe, jeżeli dzielą ten sam dom czy jedno mieszkanie. A jednak, jak wskazują trwożące statystyki, tak właśnie się dzieje. Rozmowy zaczynają się ograniczać do półsłówek i wymiany informacji odnośnie bieżących obowiązków. Komplementy ulatują w cień, zaś każda doba wygląda bliźniaczo bezbarwnie do poprzedniej. Relacja ulega ochłodzeniu, później degrengoladzie i nierzadko na końcu rozpada się całkowicie… Jeśliby się zastanowić, jeżeli ceni się dane uczucie - przecież można byłoby temu zapobiec. Myślę, że książka Pisarki jest tego świetnym dowodem, chociaż równocześnie swego rodzaju ostrzeżeniem i przypomnieniem. Uważam, że Autorka opatrzyła zresztą wykreowaną narrację bardzo dobrym motywem - wykorzystanie kwarantanny związanej z niedawnym epidemicznym szaleństwem na całym świecie do osadzenia dwójki bohaterów, którzy to niemalże całkowicie się od siebie oddalili, pod przymusem na niewielkim metrażu i nakłonienia ich tym samym do tego, by z braku innego wyboru nareszcie spoglądali na siebie, a nie przez siebie - to bardzo ciekawy zabieg literacki. Wprowadzenie do fabuły obyczajowej wątków rodem z thrillera oraz komedio-tragedii dodaje całości smaku. Podobnie zresztą jak szokujące zakończenie, którego nijak nie sposób było przewidzieć. Przyznam, iż po przeczytaniu ostatniej strony kilkukrotnie upewniałam się, czy nie ma ich więcej… Pierwszą prozatorską propozycję Klinger mogłabym zresztą przyrównać do zmyślnej sztuki teatralnej, w jakiej gra niewielu aktorów - ale jakże udanie to czynią! Definitywnie chciałabym zobaczyć ów swoisty spektakl na deskach jednego z wielkich przybytków.

„Ostatnimi czasy nauczyła się, że należy gromadzić wszelkie możliwe dane na każdy temat, a już na pewno na temat swojego męża. Musiała mieć jak najwięcej asów w rękawie. Tylko tak mogła wygrać tę wojnę. (…) na wojnie i w miłości wszelkie chwyty dozwolone (…).”

Ta jedna chwila zmieniła wszystko. Twój mąż wyszedł z domu, rzekomo w celu odwiedzenia Castoramy. Nie zaproponowałaś zresztą, że mu potowarzyszysz ani nie zadawałaś żadnych dodatkowych pytań, co jest normą od… Nawet nie pamiętasz kiedy. Zostałaś w Waszym loku, aby dokończyć zlecone tłumaczenie, ale pech lub zrządzenie losu sprawiły, że padł Ci sprzęt, zaś Ty oczywiście nie zapisałaś pliku z tekstem. Liczysz jednak na to, że chmura robi swoje i przechowuje ostatnią kopię, zatem postanawiasz zadzwonić do poślubionego i zapytać, czy możesz skorzystać z jego komputera, by jak najszybciej odzyskać pożądaną wersję. Nie odbiera, w związku z czym decydujesz się na małą samowolę i bez zgody używasz jego laptopa. Skoro od lat jesteście po ślubie przecież nie ma w tym zresztą nic dziwnego - co miałby przed Tobą chować? Pierwszym z zaskoczeń okazuje się jednak fakt, że Damian ustawił hasło dostępu, którego wcześniej nie było. Znasz go doskonale, zatem po kilku próbach udaje Ci się je złamać. I tak oto Twój mózg rejestruje coś, czego zupełnie się nie spodziewałaś a całe Twoje - dotychczas, wydawałoby się, bezpieczne życie - dosłownie się rozpada. Jedna z otwartych kart przeglądarki pokazuję pocztę mailową zaobrączkowanego, na której to migoczą nowe wiadomości od użytkowniczki o nicku Malina 90. Bezwiednie wertujesz ostatnie konwersacje, wychwytując przede wszystkim słowa takie jak… dupcia, tęsknię, myślę czy rozliczne, wymieniane zdjęcia - oczywiście z tymi odważnymi na czele. Jak to możliwe, że niczego nie zauważyłaś? Oślepłaś czy stałaś się tak zapatrzona w siebie, że zapomniałaś patrzeć uważnie? Jesteś całkowicie opanowana i spokojna, najwyraźniej pozostając jeszcze w szoku. Już niebawem spakujesz się i opuścisz Wasze czterdzieści metrów kwadratowych, naprędce stworzywszy w głowie cokolwiek ryzykowny, aczkolwiek warty realizacji plan. Zemsty? To jeszcze nieprzesądzone. Wszystko zależy od dalszego rozwoju wypadków…

„Żadna kobieta nie zachowuje się tak spokojnie, gdy dowiaduje się o romansie męża. ŻADNA. Taka wiadomość to jak złoty przycisk, by wypuścić wszystkie furie świata, uwolnić czarownice z Eastwick, Łysej Góry czy Portobello. I jeszcze na deser plagi egipskie. Zraniona kobieta to lecąca asteroida - żaden Bruce Willis nie spowoduje, że zmieni trajektorię i nie nastąpi wielkie <buuuum!>.”

Zamiast kolacji z żoną wybrałeś intensywne spotkanie z kochanką, z którą dzielisz łóżko i inne powierzchnie, aczkolwiek nie zobowiązania. Malina nader zdenerwowała Cię zresztą informacją, iż najpewniej padła ofiarą covid-u, zatem i Ty powinieneś poddać się kwarantannie. Tylko jak wytłumaczyć powód nieświadomej niczego Leni? Spóźniłeś się do restauracji, zatem kobieta zostawiła Cię w niej z rachunkiem. Kiedy zaś wracasz do domu, zastajesz w nim pustkę. Poślubionej nigdzie nie ma, przesłała Ci tylko lakoniczną wiadomość, że wyjechała i masz się z nią nie kontaktować. Przecież to niemożliwe, by wiedziała o Twoim romansie, prawda? Kaszel, katar i gorączka uświadamiają Ci, że w pojedynkę żyje się i mieszka cokolwiek nieciekawie - szczególnie, kiedy (jak na mężczyznę przystało) właśnie jest się w stanie przedagonalnym. Postanawiasz położyć się do zimnego łóżka i jutro zrobić test, by ustalić, czy faktycznie zachorowałeś. Kiedy przypuszczenie się potwierdza, informujesz o tym żonę. I owszem, chyba po raz pierwszy masz wyrzuty sumienia, gdy następnego dnia pod drzwiami znajdujesz arsenał tabletek oraz innych wiktuałów, jakie to najwyraźniej - mimo złości na niewiadomą rzecz - postanowiła Ci podrzucić, choć nie od razu do Twojej pustej łepetyny dociera fakt, że to właśnie ona jest tajemniczym czerwonym kapturkiem. Widać, wciąż o Ciebie dba. W jeszcze większy szok wpadasz, gdy jak gdyby nigdy nic zjawia się w progu i oznajmia, że także łapie ją choroba, zaś kwarantannę postanowiła spędzić w Waszym wspólnym mieszkaniu. Cóż znaczyć ma cały ten teatr? Taniec na linie. Sztuka życia dopiero się rozpoczyna…

„Otulać (…) akceptującym wzrokiem. Obok krzeseł, na których potulnie siedzieli, jedna po drugiej lądowały łuski z nawarstwionych latami pancerzy. Rutyny. Oczekiwań. Pretensji. Rozczarowań. Niedomówień. Wpisanych programów. Tradycji. Przekonań. (…) Przenosili siebie nawzajem raz za razem w miejsce, gdzie nie istniały czas i przestrzeń. Jedynym wspólnym mianownikiem było połączenie ich stęsknionych siebie materii.”

Jeżeli przyjrzysz się cytatom, które wyselekcjonowałam do recenzji, z pewnością zrozumiesz, dlaczego tak urzekła mnie warstwa językowa „Kwarantanny” Joanny Klinger - powieści obyczajowej o niezauważalnym rozpadzie związku małżeńskiego i niespodziewanej szansie na jego odbudowę w ekstraordynaryjnych okolicznościach. Historia ta powoduje u czytelnika całą kawalkadę emocji - od przygnębienia, poprzez smutek, aż po nadzieję, jaką odczuwają  również barwnie wykreowani bohaterowie. Niech Cię nie zwiedzie pozorna powtarzalność tej fabuły - zdradzający mąż i pragnąca zemsty żona w przypadku narracji Pisarki uwikłani zostają bowiem w coś o wiele większego i trudniejszego niż to się pierwotnie wydawało. Co dla mnie istotne, motyw wynikłej z epidemii covidowej kwarantanny nie przytłacza opowieści - staje się jedynie swoistą otoczką i punktem wyjścia do niebanalnych rozważań. Mieszkanie to scena, na której rozgrywa się dramat pomiędzy dwojgiem aktorów - początkowo monologi przeczą sobie kłamstwami, następnie dialogi ranią prawdą, finalnie cisza kaleczy milczeniem… Jak jednak w większości sztuk, tak i w tej dochodzi do momentu kulminacyjnego i wybuchu. Odtąd postaci mogą już tylko poddać ten upadły dom z piasku i mgły albo spróbować odtworzyć budowlę z kart, przekuwając ją w coś innego, trwałego i cennego. W przeszłe szczęście, które przecież onegdaj dzielili - i przyszłe… Zapewniam natomiast, że zakończenie historii będzie dla Ciebie szokujące! 9/10 i rekomendacja dla miłośników finezyjnej prozy.

„Szczęście. Tak właśnie wyglądało w czystej, nieskażonej wersji. Proste przyjemności, krótkie chwile dzielone z ukochaną osobą. Nie musiały być to huczne fety relacjonowane na żywo w social mediach, weekendy w stolicach Europy, obiady w najlepszych lokalach, ubrania od projektantów. Czyje życie tak wygląda? Ci naprawdę głęboko szczęśliwi nie muszą się z tym afiszować. Rozklejać plakatów reklamujących aktualny status związku. Szczęście lubi ciszę.” Счастье любит тишину…

You May Also Like

0 comments

Serdecznie dziękuję za wszystkie opinie, wiadomości oraz czas poświęcony na czytanie mojej strony- tworzę ją dla Was! :-)