Paul Sado - Mit mitów - recenzja

by - 18:12:00


Jak zwykle Twój dzisiejszy wykład na Uniwersytecie Warszawskim sprowokował słuchaczy do głębokich przemyśleń. Poruszyłeś w nim zagadnienie prawdopodobieństwa ukształtowania się świata w sposób zupełnie przypadkowy a więc bez udziału siły wyższej, jakkolwiek się ją zwie. Gdy wskazałeś, że taki właśnie obrót spraw byłby równy sytuacji, w której rozrzucony przez huragan rękopis powieści po jego ustaniu złoży się samoistnie w idealny ciąg słów i rozdziałów, wyraźnie dostrzegłeś na twarzach studentów powiększające się z każdą chwilą zainteresowanie. I taka jest właśnie Twoja rola jako wykładowcy - zmuszać młode umysły do intelektualnego wysiłku, budzić w nich wątpliwości co do zasadności ustalonych prawd, tak aby samodzielnie kształtowali obraz otaczającej je rzeczywistości, a nie polegały jedynie na autorytetach i rzekomo niewzruszalnych tezach. Ku własnej satysfakcji osiągasz swój cel, czego dowodem jest popularność Twoich prelekcji wśród żaków, którzy najwyraźniej bardzo cenią swadę z jaką je przeprowadzasz oraz to, że potrafisz zaskoczyć wysnutymi wnioskami. Ale ten dzień będzie zdumiewający także dla Ciebie. Ledwo bowiem opuszczasz aulę, rozdzwania się Twój telefon. Gdy go odbierasz, słyszysz głos notariusza, który zaprasza Cię do kancelarii, gdzie masz wysłuchać nagranie sporządzone przez profesora Bauera, z jakim łączą Cię przyjacielskie stosunki. Informuje także, iż podobna prośba została zastrzeżona na wypadek, gdyby doszło do zniknięcia mężczyzny. Zaniepokojony niezwłocznie jedziesz do siedziby prawnika, ze strachem myśląc, co spotkało Twojego druha. Na miejscu zastajesz jego córkę Elizabeth, od której dowiadujesz się, że od prawie doby z Bauerem nie ma kontaktu i nikt nie wie, co się z nim dzieje. Z całą pewnością nic dobrego, skoro doszło do sytuacji, która mogła się ziścić tylko w wypadku, gdyby nie był w stanie sam poinformować bliskich o swoim losie.

„Rany zadawane w dzieciństwie nie goiły się - ropiały, twardniały, aż w końcu stały się częścią jego skóry. (…) Wtedy narodził się notes. Cienki zeszyt, w którym zapisywał nazwiska. Nie było w nim ocen ani rysunków - tylko lista. Na pierwszym miejscu Janek. Na drugim matematyczka. Dalej kolejne twarze, które wbijały w niego kolce drwin. Każdy zapis był jak obietnica. To nie była tylko zemsta. To była sprawiedliwość. (…) serce karmił jedną myślą: że przyjdzie dzień zapłaty.”

Wzburzony całą sytuacją, siadasz w fotelu i oglądasz transmisję na ekranie komputera. Pojawia się na niej twarz naukowca, który zaczyna snuć krótką, ale pełną symboliki opowieść. W zasadzie to jeden, zawiły rebus, który prowokuje więcej pytań, aniżeli daje odpowiedzi. Na koniec Bauer recytuje rymowankę, mającą być wskazówką, umożliwiającą odnalezienie niezwykle cennego artefaktu, jaki może zmienić losy świata. Niewiele z niej rozumiesz, ale nie masz wyjścia: musisz rozwikłać tę zagadkę, jeśli chcesz poznać losy profesora, a być może także dotrzeć do cennego znaleziska. Dlatego po wyjściu z kancelarii zmierzasz wraz z kobietą do pobliskiej kawiarni, aby spokojnie przemyśleć sytuację i poszukać punktu wyjścia. Znalazłszy liczne wskazówki zaklęte w enigmatycznej mowie mężczyzny, dochodzisz do wniosku, że jedna z nich odwołuje się do prywatnego archiwum, które znajduje się w jego mieszkaniu. Wkrótce wspinasz się więc po schodach i stajesz przed drzwiami wejściowymi lokum. Zastajesz je lekko uchylone, co stanowi niechybny znak, że panoszył się tam jakiś intruz. Ostrożnie przestępujesz próg. Ponieważ nie zastajesz nikogo w środku, rozglądasz się wokół. Drzwi balkonowe są otwarte na oścież, wiatr targa firankami. W pokoju panuje bezład, a stosy książek są porozrzucane, jakby ktoś czegoś w nich gorączkowo szukał. Niewątpliwie ktoś Cię ubiegł i przejrzał szpargały właściciela. W tajemnym schowku znajdujesz wprawdzie kopertę, lecz bez zawartości. Nic nie może pomóc Ci więc w rozwiązaniu sekretu. Nie wiesz nawet, czy Bauer tylko się ukrył przed prześladowcami, czy też został porwany. Nieco zrezygnowany, schodzisz do samochodu i ruszasz z piskiem opon. Został Ci już tylko jeden atut: znajomy policjant. Dzwonisz do niego i prosisz, aby sprawdził, gdzie ostatnio logował się aparat Michała. Funkcjonariusz obiecuje, że zajmie się tą sprawą, ale potrzebuje trochę czasu, więc musisz czekać na wyniki jego ustaleń. W tej sytuacji Elizabeth decyduje, iż jedynym wyjściem są odwiedziny u ojca Maurycego - zakonnika, który był długoletnim powiernikiem jej ojca.

„Prawda jest ciężka. Wymaga dowodu, czasu i świadka, który potrafi odróżnić światło od złudzenia. Mit jest lżejszy. Wystarczy błysk, szept. Obraz, który trwa sekundę za długo. Nie potrzebuje tłumu. Wystarczy jeden, który uwierzy pierwszy. Reszta przychodzi sama.”

Jedziesz więc do Czerwińska, gdzie znajduje się siedziba opactwa. Ku Twojemu zdumieniu, duchowny nie okazuje żadnego zmieszania - jedynie z westchnieniem komentuje, iż obawiał się, że kiedyś nadejdzie dzień, w którym przed nim staniesz. Wprawdzie nie ma pojęcia, gdzie znajduje się profesor Bauer, ale pokrótce przedstawia tło wypadków, które mogły doprowadzić do jego zaginięcia. Zgodnie z jego słowami naukowiec poszukiwał zaginionego dzieła greckiego filozofa Celsusa z Aleksandrii pod tytułem „Prawdziwe słowo”, w którym ten rozprawiał się z kanonami wiary chrześcijańskiej, w tym boskim pochodzeniem Chrystusa. Napisane w II wieku n.e., zostało ukryte przez Kościół katolicki, zaś następnie trafiło do zakonu Templariuszy. Po jego upadku dostało się w ręce Krzyżaków, którzy poprzez spław biegnący przez Czerwińsk dostarczyli je do Watykanu w zamian za zapewnienie im niepodzielnej władzy nad ziemiami zdobytymi przy użyciu ognia i miecza. Oczywiście sprytni rycerze sporządzili kopie księgi, aby móc dalej wywierać nacisk na Stolicę apostolską. I nimi właśnie interesował się Bauer, szukając ich w zamkach postawionych przez Szpitalników. Odwiedzał w tym celu Malbork, Nidzicę, nawet Królewiec. W końcu wpadł na trop zwojów w Watykanie i z tą chwilą zaczęły się jego kłopoty, gdyż uruchomił potężne siły, chcące zapobiec odkryciu manuskryptu. Najwyraźniej miały na tyle długie ręce, aby spowodować jego zniknięcie. Ojciec wspomniał także, że całą sprawą żywo interesowali się Hitler oraz Hermann Göring, którzy najpewniej dysponowali jedną z kopii i zamierzali jej użyć, aby odciągnąć wiernych od Kościoła. Wprawdzie wyjaśnienia zakonnika naświetliły źródła zagrożeń, jakie spadły na profesora, ale nie naprowadziły na żaden trop, gdzie może się teraz znajdować. Na szczęście otrzymujesz informację, że jego telefon logował się niedawno w Toruniu na terenie fundacji via Luminis, prowadzonej przez duchownego - dawnego znajomego naukowca. Gdy się tam zjawiasz, powitawszy Cię, ojciec Maksymilian informuje, że Bauer jest jego więźniem i umrze w ciągu 48 godzin, jeśli nie odnajdziesz księgi Celsusa, przechowywanej w Austrii przez byłą żonę brata nazistowskiego dowódcy lotnictwa III Rzeszy. Wstępujesz więc na ścieżkę przygody - najeżoną fascynującymi odkryciami oraz wielkimi niebezpieczeństwami…

„Oboje wiedzieli, że nadrabiają czas. Lata rozmów odłożonych na później. Spotkań, które miały się wydarzyć, kiedy świat stanie się mniej pilny. Pytań, które zbyt długo czekały, aż ktoś przestanie się bać odpowiedzi. (…) Myśl bolała. Ale już (…) nie paraliżowała. (…) A ona była pomiędzy  - nie jako zwyciężczyni, nie jako symbol, lecz jako ktoś, kto przez chwilę musiał unieść więcej niż sam wybrał”

„Mit Mitów” to powieść sensacyjna, którą napisał polski Autor posługujący się pseudonimem Paul Sado. Niewątpliwie Pisarz wykreował fabułę, jaką uznaję za wartką i intrygującą, zaś samą narrację - za charakteryzującą się dobrą dynamiką oraz zaskakującymi zwrotami akcji. Warto wspomnieć, że pod lekką z założenia formą kryją ważkie i nad wyraz poważne pytania o sens wiary, a także tajemnice ludzkiej duszy czy umysłu. Niewątpliwie odbiór powieści wzbogacają staranna literacka warstwa językowa oraz sposób prowadzenia opowieści, serwowanej naprzemiennie przez bohaterów. Ciekawym zabiegiem jest również wplecenie w prozę wątków przedstawiających wydarzenia z okresu średniowiecza, istnienia III Rzeszy oraz pogrążonych w mroku występku watykańskich korytarzy pełnych spisków, kierowanych przez potężne siły - groźne dla każdego, kto się im narazi, bądź spróbuje zdradzić rządzące nimi tajemnice. Do minusów zaliczyć trzeba pewne historyczne nieścisłości - chociażby przedstawianie Pontiusa Pilatusa jako namiestnika Judei, gdy tymczasem był jedynie jej prefektem, podlegającym namiestnikowi prowincji Syrii czy sugerowanie czysto rzymskiego pochodzenia Tyberiusa Juliusa Pantery - z pochodzenia Sydończyka z terenów dzisiejszego Libanu oraz żołnierza i signifera („chorążego” odpowiedzialnego za signum, a więc „sztandar”) łuczniczej kohorty pomocniczej, zatem nabywał obywatelstwo dopiero po 25 latach nienagannej służby w tym oddziale. Poza tym możliwość zaistnienia niektórych zdarzeń z powieści budzi wątpliwości co do prawdopodobieństwa - zwłaszcza dość groteskowa scena, w której zakonnik wyświetla przed rozmodlonym tłumem hologram Maryi, twierdzi, że doszło do objawienia i wzbudza tym religijną ekstazę w łatwowiernych rzeszach o chyba wyjątkowo prostych umysłach. Sądzę też, iż pewne koncepcje Autora względem prawd wiary oraz Kościoła rażą zbyt daleko posuniętymi uproszczeniami. Nie zmienia to jednak faktu, że książka Sado to kawał dobrej trzymającej w napięciu rozrywki atrakcyjnej dla każdego, kto poszukuje literackiej przygody. Książkę, którą pozostawiam z notą 7/10 znajdziesz w EmpikGo, na Legimi oraz stronie www.mitmitow.pl 😉

„Wiedział, że zostało mu coraz mniej narzędzi. Wpływy, które jeszcze niedawno wydawały się oczywiste, zaczynały się kruszyć. Kontakty milkły. Ludzie, którzy przez lata odbierali telefon po pierwszym sygnale nagle potrzebowali czasu, sekretarek i kalendarzy. Nawet strach, jego najwierniejszy sojusznik, miał swój termin ważności."

You May Also Like

0 comments

Serdecznie dziękuję za wszystkie opinie, wiadomości oraz czas poświęcony na czytanie mojej strony- tworzę ją dla Was! :-)