Aneta Jasek - Nikos - recenzja
Niektóre zdarzenia chciałoby się wymazać z pamięci lub za wszelką cenę spróbować je odwrócić, do czego z pewnością można zaliczyć tragiczną i owianą licznymi tajemnicami śmierć męża, której doświadczyła Wiktoria, główna bohaterka powieści Anety Jasek pod tytułem „Nikos”. Kiedy po raz pierwszy zobaczyłam okładkę książki Pisarki, do końca nie wiedziałam, czego spodziewać się po fabule - romansu, rozgrywającego się na jednej z wysp, dramatycznej historii obyczajowej, a może nasączonego elementami sensacji kryminału? Prawdziwe okazało się w największej mierze ostatnie z przypuszczeń, co stało się dla mnie pozytywnym zaskoczeniem, ponieważ lubię, kiedy te dwa gatunki umiejętnie się ze sobą splatają. Choć opowieść chwilami jawiła mi się jako nie do końca realistyczna, definitywnie zagwarantowała mi bardzo dobrą rozrywkę - przenosząc mnie wprost do świetnie odmalowanej słowami, wielobarwnej Grecji. Myliłby się jednak kto, jeśli stwierdziłby, iż fabuła będzie przedstawiać na wskroś relaksujące, rajskie wakacje - wręcz przeciwnie. Kiedy bowiem naczelna żeńska postać w końcu zdobywa się na to, by zmierzyć się z miejscem, w którym poznała swoją drugą połowę i w jakim później ją straciła, czeka tam na nią cały sztafaż zaskakujących niespodzianek, spośród których każda jest jeszcze bardziej niebezpieczna od poprzedniej… I tak oto z każdą przewróconą stroną propozycji literackiej akcja przyspiesza na tyle, że finalnie czytelnik zapomina o całym świecie. To bez mała ten typ lektury, od którego trudno się oderwać. Kiedy poznałam jej ostatnią kartę, na domiar dobrego czułam się, jak gdybym sama zwiedziła główne miejsce akcji. I cóż… ponownie doszłam do wniosku, iż prawdziwe jest jedno z moich ulubionych zdań - że stare grzechy mają bardzo długie cienie. Proza ta udowadnia jednak także, że w pełni nie powinno się czasem ufać nikomu - również tym, których uważa się za najbliższych. Co skrywają - i z jakiego powodu, w to natomiast niekiedy lepiej nie wnikać…
„Dotarło do niej, że najgorsze
w ostatnim czasie było pogodzenie zdrowego rozsądku z emocjami. Ale czy tylko w
ostatnim czasie? Wiedziała, że będzie zmuszona zmierzyć się z prawdą i jej
konsekwencjami, nie zdawała sobie tylko sprawy, jak bardzo okaże się ona
destrukcyjna.”
Tu wszystko się zaczęło, zatrzymało i skończyło. Grecja. A teraz wracasz do tej równocześnie pięknej i tragicznej lokalizacji, aby rozliczyć się z przeszłością, zamknąć pewien rozdział i być może spróbować pogodzić się ze stratą i zacząć żyć od nowa. Majestatyczną i zjawiskową wyspę Lefkada wybrałaś kilka lat temu na cel wakacyjnej podróży z najlepszą przyjaciółką imieniem Sabrina. I właśnie wtedy przydarzyło się Wam obu coś, co do tamtej pory uważałaś jedynie za nierealny scenariusz, możliwy do zaistnienia tylko w romantycznych produkcjach kinowych. Nikos i Janis, dwaj przystojni, lokalni mieszkańcy od razu się Wami zainteresowali. Liczyłaś wówczas na miłe spędzenie urlopu, zwiedzanie i może trochę szaleństw, ale szybko okazało się, że ten pierwszy na poważnie zauroczył się Tobą, zaś drugi - Twoją koleżanką. Wróciwszy do Polski, kontynuowałaś znajomość z mężczyzną. Stała się na tyle poważna, że już wkrótce Nikos przeprowadził się do Twojego kraju, zaś Sabina wyemigrowała do Grecji. Znalezienie męża podczas przypadkowych kanikuł brzmi jak coś, co zdarza się może raz na milion - byłaś więc najradośniejsza na świecie, że właśnie Ciebie spotkało tego rodzaju szczęście. Zaślubiony, zajmujący się zawodowo nabywaniem i sprzedażą gruntów, planował rozszerzyć swoją działalność na inne państwa, zatem stosunkowo szybko zgodził się, by pierwszym z nich była Polska. Tylko że później, krótko po tym, jak za niego wyszłaś, coś niepokojącego zaczęło się z nim dziać. Dotychczas nie wiesz, czym w istocie było, bo pewnego razu wybrał się w kolejną z służbowych podróży do Aten i już nigdy nie wrócił. Śmiertelny wypadek. Zgon na miejscu. Nie widziałaś nawet ciała… Zostały Ci zdjęcia, wspomnienia i ta kłująca niepewność, z którą właśnie zdecydowałaś się zmierzyć, wybierając w tę traumatyczną wyprawę. Nie chciałaś, by Janis i Sabrina Ci w niej towarzyszyli, choć oczywiście planujesz się z nimi przy okazji spotkać. A ta nadarzy się szybciej niż myślałaś…
„Żebyśmy byli jak ta para staruszków,
którzy kiedyś tak bardzo Cię wzruszyli. Widziałem w nich Ciebie i mnie. Piszę
ten list, ponieważ obawiam się, że nas nie czeka taka wspaniała przyszłość.
Wszystko zepsułem, zgubiłem gdzieś po drodze siebie. Gdyby nie Ty, nigdy bym się
nie odnalazł.”
Opuściwszy na chwilę hotelowy pokój, po powrocie znajdujesz w nim coś, co definitywnie nie należy do Ciebie. To nie jest Twoja walizka i nie masz pojęcia, jak u licha się tu znalazła. Zasięgnąwszy informacji w recepcji, dowiadujesz się jedynie, że pewien mężczyzna dostarczył ją tutaj, obwieszczając, że przynosi Twoją własność. Nie wzbudziło to niczyich podejrzeń, jako że podał Twoje imię i nazwisko, w związku z czym pokojówka zaniosła ją do Twojego tymczasowego lokum. Zgadnąwszy szyfr dzięki pozostawionej wskazówce, odkrywasz, iż w środku walizki znajduje się niezliczona ilość zdjęć. Część z nich przedstawia Ciebie, jednak większość skupia się na Twoim nieżyjącym mężu i jego współpracowniku, czyli towarzyszu Sabriny. Na znacznej części fotografii widnieją także podejrzanie prezentujący się mężczyźni, wymieniający między sobą duże sumy pieniędzy. Wygląda na to, że nie wiedziałaś o Nikosie większej liczby rzeczy niż sądziłaś… Choć miałaś poczekać z otwarciem nietypowej przesyłki na przybycie powiadomionego Janisa, teraz nie jesteś przekonana, czy spotykanie się z nim wciąż jest bezpieczne. Co jednak innego masz zrobić, jeśli chcesz znaleźć odpowiedzi na nurtujące Cię pytania? W co takiego się wplątałaś i czy śmierć Twojego poślubionego naprawdę była nieszczęśliwym wypadkiem, zważywszy na mroczną część najpewniej prowadzonych przez niego interesów, o której do tej pory nie miałaś żadnego pojęcia? Wszystko rozstrzygnie się już niedługo, choć zdecydowanie odmiennie niż się tego spodziewałaś. Jak się bowiem okaże, gdy ktoś dotychczas nieznajomy złoży Ci niezapowiedzianą wizytę, Twoje przybycie na tę grecką wyspę było bardzo wyczekiwane - a może nawet zaaranżowane. Komu aż tak bardzo zależy na tym, abyś odkryła prawdę o tym, kim był Twój mąż? I… jak to możliwe, że nie dostrzegłaś jego drugiego oblicza? Cóż - tyle o sobie i innych wiemy, na ile nas sprawdzono.
„(…) świat, który dotychczas
znała, stanie w płomieniach. Znajdowała się w środku tego pożaru. Nic nie mogło
jej na to przygotować. Czuła, że sama zmienia się w popiół i to odbierało jej
zdolność logicznego myślenia.”
Autorka powieści „Nikos”
jest zafascynowana Grecją, co bezsprzecznie udowadniają malownicze opisy tej
krainy geograficznej w jej trzymającej w napięciu historii. Złożonej z odcieni
narracji obyczajowej, kryminalnej oraz sensacyjnej - w udanych proporcjach.
Większości licznych plot twistów nie udało mi się przewidzieć, co również
poczytuję za plus, podobnie jak dynamiczną warstwę językową. Niewielkie
zastrzeżenia żywię tylko względem niektórych raczej nieprawdopodobnych do
zaistnienia rozwiązań, jako że końcowo szokujących zwrotów akcji nawarstwiło
się nieco zbyt dużo, by ich natężenie wypadło realistycznie, jednak nie jest to
dużą przywarą propozycji literackiej Anety Jasek. Przyjąwszy rozrywkową konwencję,
bardzo dobrze bawiłam się podczas lektury, która finalnie skojarzyła mi się
również częściowo z książkami bogatymi w iście szpiegowskie wątki. Podobało mi
się również swego rodzaju otwarte zakończenie, ponieważ z dużą chęcią
przeczytałabym kontynuację tej opowieści. Uważam także, że to jedna z tych,
które świetnie oglądałoby się jako wartki film akcji. Jeśli szukasz zajmującej prozatorskiej
zabawy na jesienny wieczór, definitywnie przepadniesz podczas tej najeżonej
niebezpieczeństwami, greckiej podróży! Pozostawiam ją z notą opatrzonej plusem
siódemki na dziesięć punktów. I liczę na to, że Pisarka już niebawem porwie
czytelników na równie zwichrowaną wyprawę.
„Od zawsze mówiła, że nawet
jej myśli mają myśli. Nie potrafiła ich uspokoić, nawet w nocy, kiedy sen nie
chciał przyjść lub zostać na dłużej niż dwie, trzy godziny. Właśnie wtedy miała
wrażenie, że mózg zaczyna być jej wrogiem, a nie sprzymierzeńcem.”
0 comments
Serdecznie dziękuję za wszystkie opinie, wiadomości oraz czas poświęcony na czytanie mojej strony- tworzę ją dla Was! :-)