Graham Shaw - Światło w tunelu - recenzja

by - 18:57:00

Książka Autorki piszącej pod pseudonimem Graham Shaw udowadnia, iż niekiedy można dostrzec światło nawet w najciemniejszym tunelu - i to niekoniecznie należące do nadjeżdżającego pociągu. Wszystko zależy od odrobiny szczęścia i tego, kto znajdzie się obok w chwili największego zwątpienia, kiedy to wydawałoby się już, że nie ma żadnej iskry nadziei, zaś każda z opcji na odmianę losu została absolutnie stracona. Na 441 stronach słodko-gorzkiej i nierzadko poruszającej opowieści znaleźć można historię, która w mojej ocenie daje mnóstwo nadziei. Na to, iż zawsze jest inne wyjście nawet z - wydawałoby się - całkowicie patowej sytuacji i że cuda naprawdę się zdarzają, jeśli tylko w codzienności rzeczywistości towarzyszy Ci osoba, która nigdy się nie podda - nawet, jeżeli Ty sam nie będziesz miał już siły do dalszej walki. Ktoś niezłomny, niestrudzenie przekształcający szarości i czernie w odcienie przypominające biel - ten, który darzy Cię najprawdziwszym z uczuć. Szczęściem jest znaleźć tego rodzaju towarzysza życia, lecz mimo wszystkich przeciwności przeznaczenia, właśnie tego doświadcza umierająca w młodym wieku na białaczkę Claire - główna postać powieści „Światło w tunelu”, która czeka już jedynie na to, aby jak najszybciej umrzeć i przestać cierpieć. I właśnie wówczas na skutek przypadku na jej drodze pojawia się zdeterminowany lekarz, mówiący składaniu miecza absolutne nie. Nieznacznie od niej starszy i utalentowany, proponuje jej eksperymentalną terapię, jaka może się okazać ostatnią deską ratunku. Motyw znany z propozycji literackich i filmowych, jednak ujęty w oryginalnym wydaniu, staje się zaś zaczątkiem historii romantycznej, wywodzącej się z przyjaźni, choć przede wszystkim ze wspólnego starcia z niemającym litości, upływającym czasem oraz okrutną chorobą. Jaki będzie rezultat tej walki - pełnej emocji i zawirowań gry o absolutne wszystko?

„Nie chcesz leczenia, w porządku. Nie lecz się. Ale przynajmniej będziesz wiedziała, co robić. Chcesz żyć, to zmierzysz się z leczeniem. Obie decyzje niosą ze sobą pewne konsekwencje, które będziesz musiała ponieść, ale przynajmniej będziesz przed sobą miała prostą drogę. Nie leczyć się i umrzeć, czy przechodzić przez leczenie, wydać mnóstwo pieniędzy, a w razie porażki i tak umrzeć…?”

Żeby tylko wszyscy nareszcie dali Ci święty spokój i pozwolili odejść z tego na świata na dobre, abyś nie musiała znosić kolejnej naznaczonej bólem doby. Ile spędziłaś ich już w sterylnym szpitalu, właściwie dogorywając? Straciłaś rachubę. Masz jeszcze jedno życzenie - by ktoś zabrał od Ciebie jak najdalej Twoją matkę, najlepiej ofiarowując jej całkowity zakaz zbliżania się do Twojej sali. Rozumiesz, że nie może pogodzić się z tym, że za chwilę Cię zabraknie, ale brak Ci już sił na to, aby ją pocieszać i po raz tysięczny powtarzać, że nie chcesz już walczyć. To wszystko wyniszcza Cię jeszcze bardziej - jej niestrudzone, nasączone ponurą determinacją zdania, przesadna wesołość, kiedy opowiada o nadziejach na przyszłość, zmuszanie Cię, byś… żyła. Poddała się kolejnej, nieprzynoszącej efektów turze chemii, uśmiechnęła się, powiedziała cokolwiek pozytywnego. Czasem myślisz cynicznie, że Twoja choroba ją cieszy, bo na powrót może podejmować za Ciebie wszelkie decyzje i przesadnie się Tobą opiekować, jak gdybyś znowu była pięcioletnią dziewczynką, która nie ma nic do powiedzenia w sprawie własnego losu. Ojciec zaś oczywiście nie potrafi się przeciwstawić jej zapalczywej nachalności, całe życie spędziwszy pod butem żony. Żeby tak już tylko nadszedł ten dzień, w którym Twoje oczy już się nie otworzą a Ty na zawsze otoczysz się kojącą ciszą… Tymczasem przybywa coś innego - zmiana lekarza prowadzącego. Twój poprzedni medyk powierza Cię w inne ręce, co początkowo nie robi Ci wielkiej różnicy. Nie masz żadnej nadziei na wyzdrowienie. Tymczasem Ethan jest zafascynowany eksperymentami naukowymi, lecz nade wszystko wyróżnia się niekonwencjonalnym podejściem do leczonych pacjentów. Kiedy Ci się przedstawia, przechodzi szok, zauważywszy, jak teatralne sceny wyczynia w sali Twoja matka, w związku z czym postanawia dać jej małą nauczkę - ryzykując własną karierą, jednocześnie nareszcie uwalnia Cię od jej męczącej obecności. A później składa Ci propozycję nie do odrzucenia…

„Każdy z nas może w każdej chwili zachorować. To, że nie mamy tej świadomości na co dzień, a Ty tak, niczego nie zmienia. Mężczyźni wiążą się z policjantkami, kobietami służącymi w wojsku i lotnictwie. Nie wiedzą, czy nic im się nie stanie w pracy, tak jak i żadne z nas nie może być pewne, czy jego partner wróci do domu po tym, jak z niego rano wyszedł.”

Nie obiecuje złotych gór ani innych cudów, tylko wprost informuje, że mogłabyś zgodzić się na nowoczesną terapię komórkową, przyjmując tabletki, które być może sprawią, że wadliwe geny w Twoim organizmie znikną, umożliwiając Ci dalsze, normalne leczenie bez katorżniczej chemii. Istnieje także opcja na to, że wyzdrowiejesz… Początkowo jesteś całkowicie sceptyczna względem tego pomysłu, jednak jest w tym mężczyźnie coś takiego, że postanawiasz po raz ostatni zaryzykować. Być może w imię nawiązującej się między Wami przyjaźni lub zaczątku czegoś więcej, do czego Ethan wcale się jednak nie przyznaje, szanując fakt, że jako Twój lekarz i jedyna opoka w skrajnej sytuacji, może być tylko urojonym obiektem Twojej rodzącej się fascynacji. Musisz natomiast przyznać, że odkąd pojawił się w Twoim życiu, wiele się zmieniło. Mama zrozumiała, jak destruktywnie na Ciebie działała i udała się do psychologa. Tata stara się odzyskać swój głos w związku. A Ty nie leżysz już w łóżku, bardziej martwa niż żywa - lekarz zabiera Cię nawet na spacery, podczas jakich znów dostrzegasz kolory i pewnego dnia… kogoś, kogo usunęłaś ze swojego życia, kiedy po stłuczce samochodowej dowiedziałaś się o chorobie i zdecydowałaś się zniknąć, odciąwszy się od wszystkich przyjaciół i bliskich, jakich miałaś. I nagle, dziełem przypadku lub przeznaczenia, okazuje się, że dobrze mieć przy sobie na powrót wszystkich tych, którym tak bardzo na Tobie zależy. Jeśli takie mają być Twoje ostatnie dni, w porządku - odejdziesz szczęśliwa i spokojna. Dokładnie tak, jak tego pragnęłaś. A może, oczywiście tylko maleńkie może, jeśli i co by było, gdyby… to wcale jeszcze nie koniec, tylko dopiero początek.

„Najlepiej wiesz, jak blisko byłam śmierci. Wszyscy mamy swój termin ważności, ale większość odsuwa od siebie tę myśl, słusznie zakładając, że to za wiele lat. Ja nie mam tego luksusu. Na razie żyję w poczuciu zagrożenia (…).”

Autorka powieści obyczajowej z elementami romansu pod tytułem „Światło w tunelu” zdecydowała się na oryginalne ujęcie tematu śmiertelnej choroby głównej bohaterki - takie, które nie męczy odbiorcy, przesadnie nie zmusza go do wzruszeń ani nie powoduje u niego skrajnego przygnębienia. Ma jednak spory talent, bo wciąż udało jej się wzbudzić u odbiorcy sporą dozę emocji - przede wszystkim bardzo dobrze skonstruowaną, nieodkładalną historią, której zakończenia nie da się do samego końca przewidzieć. Nie ma w niej wielkich, nierealistycznych cudów, a małe blaski, niewidoczne wcześniej w cienistej codzienności Claire. Lekką warstwą językową Pisarka przedstawia najtrudniejsze chwile głównej bohaterki tak, by pozostawić po sobie przede wszystkim nadzieję. Na nowe ścieżki, kiedy wydawałoby się, że ich brak i wsparcie w tych, od których już się go nie spodziewało. Co istotne, proza nie przytłacza także terminologią medyczną, a raczej zabiera do świata, który nie tak trudno sobie wyobrazić i w jakim wiele jeszcze może się wydarzyć. Spędziłam z nią nader udany wieczór, któremu właściwie niczego nie mogę zarzucić, mimo pewnej wtórności tematyki opowieści. Zaserwowana w sposób, na który zdecydowała się Graham Shaw, gwarantuje kawalkadę różnych uczuć. Z pewnością będzie się ją wspominać jeszcze wiele chwil po skończeniu lektury. Pozostawiam ten po prostu bardzo dobry kawałek prozy z oceną 8/10 i rekomendacją dla tych, którzy chcieliby po przeczytaniu propozycji literackiej pomyśleć, że… przecież wszystko może jeszcze zaistnieć.

„Spokoju (…). I ciszy. Nie chcę wracać do domu. Nie chcę nikogo już pocieszać, bo ja odchodzę, a oni muszą tu zostać. Chcę kogoś, kto będzie wspierał mnie. Nie mam żadnej listy do zrobienia przed śmiercią i tak naprawdę niczego nie chcę już robić. Chcę leżeć, spać i żeby wszyscy dali mi święty spokój.”

You May Also Like

0 comments

Serdecznie dziękuję za wszystkie opinie, wiadomości oraz czas poświęcony na czytanie mojej strony- tworzę ją dla Was! :-)