Spośród wielu publikacji dla młodszych czytelników czasem ciężko jest wybrać tę jedną, która okaże się odpowiednio wartościowa, będzie świetnym pretekstem do dalszych rozmów, prawdziwie zainteresuje dziecko - a może nawet poszerzy jego wyobraźnię i rozpali chęć do poznania bliżej tego czy innego tematu. Jeśli więc szukasz idealnej książki na wakacje dla syna, córki, brata czy siostry - albo po prostu znanej Ci pociechy, jaką chciałbyś uśmiechnąć i obdarować świetną historią - „Złodziej czasu” Michała Kuźmińskiego jest idealną propozycją. Napisana lekkim językiem treść, pełna absorbujących zagadek, prezentująca ważkie zagadnienia - z pewnością stanie się strzałem w dziesiątkę dla niemalże każdego odbiorcy, który już kocha lub dopiero uczy się uwielbiać opowieści tajemniczej treści. 203 strony zostały także ubarwione kilkoma pięknymi ilustracjami w czerni i bieli, stworzonymi kreską bez wątpienia utalentowanego rysownika. Choć powieść przeznaczona jest z założenia dla dzieci w wieku od 9 do 12 lat, po lekturze śmiem twierdzić, że nieco młodsze również świetnie odnajdą się w tej barwnej fabule - oczywiście z kilkoma objaśnieniami uczynionymi przez dorosłych. A co do tych ostatnich czy starszej młodzieży… jako siostra trójki młodszego rodzeństwa z ogromnym stażem w czytaniu wszelkich bajek i dziecięcych narracji, muszę przyznać, że sama zrelaksowałam się i dobrze bawiłam w trakcie poznawania kolejnych krótkich, ciepłych i intrygujących rozdziałów książki Autora. Sądzę także, iż - zważywszy na posłowie - Pisarza należy pochwalić za umiejscowienie akcji fikcyjnych wydarzeń w jednym z najpiękniejszych zakątków Polski, czyli na Dolnym Śląsku, jaki to miałam okazję zwiedzać podczas miesięcznych lub dłuższych wakacji ponad trzydzieści razy - i to właśnie za czasów dzieciństwa. Te pełne sekretów Ziemie i wszelkie zjawiskowe Zdroje aż proszą się o to, by stać się jakoby osobnym bohaterem historii… Dodatkową zaletą jest fakt, iż Kuźmiński tłem fabuły uczynił „poniemieckość” tamtych terenów, przybliżając młodym czytelnikom fragmenty rodzimej historii oraz… literaturę.

„(…) ludzie przychodzą i odchodzą, tak samo jak przychodzą i odchodzą dobre i złe władze, dobrze i złe czasy. Tylko domy trwają w miejscu, przyjmując to wszystko w swoje mury i zapisując w swojej pamięci.”

Spodziewasz się, że za chwilę w Twoim jedenastoletnim życiu zadźwięczy kolejne z tych obiecujących zdań mamy, które już samym brzmieniem obiecuje szereg jeszcze nieznanych i niezapomnianych przygód: jedziemy na wakacje! Tak w istocie się dzieje, choć zauważasz, że rodzicielka ma nieco niepewną minę. Okazuje się bowiem, że w tym roku, odmiennie niż w minionych, razem z siedmioletnim bratem Danielem spędzisz letnie miesiące na Dolnym Śląsku - pod opieką cioci oraz wujka. Twoi rodzice z kolei, choć nie wyjaśniają wiele, decydują się na ponowny miesiąc miodowy we dwoje. Ponoć coś się tam u nich psuje, czego nie zauważyłaś. I dąsałabyś się, gdyby nie to, że właściwie… miejsce do którego zawożą Was mama i tata wygląda obiecująco. W okolicy tyle drzew do wspinania, a te mogłyby być Dorotkowym domem, tajemnic do odkrycia i… Wszystko to przestaje być istotne, kiedy okazuje się, że w tym wiekowym budynku nie ma nawet Internetu! Zasięgu także prawie nie… Myślisz gorzko, że przed Tobą i bratem chyba najgorsze i najnudniejsze kanikuły w życiu. To jednak także do czasu. Już wkrótce pod osłoną nocy ktoś postanowi się do Was włamać, zostawiając warte rozwikłania ślady a brakujący przedmiot z kredensu, który wujek gdzieś zastawił, choć na razie nie masz pojęcia, co to znaczy, zaprowadzi Cię i wiernego druha Daniela do zagadki, której korzenie sięgają… czasów, kiedy na Dolnym Śląsku dopiero co kończyła się druga wojna światowa. W domu jest zresztą wiele dziwnych przedmiotów - poniemieckich, jak mówi wujostwo, choć… czy to oznacza, że mieszkał tu wtedy ktoś zły? Co się z nim stało? Próbując zrozumieć teraźniejsze wypadki rodem z kryminalnych seriali, odkryjesz bardzo ważkie rodzinne sekrety i przy okazji… że książki, jakich do niedawna wcale nie lubiłaś, są najprawdziwszymi skarbami? Takimi, co to są w stanie każdego i zawsze przenieść w inny świat, jeśli tylko w rękach dzierży je odpowiednia osoba… Cóż. Następnym razem sama zaproponujesz, by na wakacje udać się na Dolny Śląsk!

„-Czy da się ukraść pamięć? O tak, niestety tak. Można próbować przywłaszczyć sobie wszystko, co przyniósł czas. Sprawić, by zostało to zapomniane. Byli i są tacy ludzie.

-Złodzieje czasu?”

Przyznaję, iż sporym zaskoczeniem okazał się dla mnie fakt, iż piszący kryminały dla dorosłych Michał Kuźmiński w swojej pierwszej książce dla dzieci zdecydował się na zamieszczenie bardzo ryzykownej tematyki… to jest przesiedleń Niemców po drugiej wojnie światowej. Choć udało mu się świetnie wpleść ją w opowieść dla małoletnich i umiejętnie, nieskomplikowanie wyjaśnić, jako konserwatywny patriota niezmiernie obawiałam się kolejnej wersji mitologizowania tej nacji, pokazywania jej jako skrajnie dobrej czy wręcz pokrzywdzonej - albo po prostu jakkolwiek lepszej, na co jestem wyczulona. Można odetchnąć - jako że Pisarz niczego takiego nie czyni. Poważa się jedynie na luźne splecenie wątku opuszczającej dolnośląski dom familii z przodkami rodziny dwójki głównych bohaterów. Co więcej, wstawki z pamiętnika z przeszłości, zostały wręcz poetycko napisane. Wkomponowanie poniemieckich ruchomości i nieruchomości we współczesną zagadkę detektywistyczną to moim zdaniem dobry pretekst do tego, by w trakcie lektury szerzej objaśnić temat dzieciom. Jedenastoletnia Dorota i siedmioletni Daniel zostali zaś świetnie wykreowani - nie brakuje sytuacji humorystycznych, związanych chociażby z błyskotliwością chłopca czy jego zamiłowaniem do pojazdów policyjnych. W treści Autor umieścił także powiązaną z tytułem postać z mitologii czy rymowane zagadki, dodatkowo urozmaicające lekturę. Bytuje w niej również morał, jaki bardzo przypadł mi do gustu. Kto lub co kradnie bowiem w istocie chwile, nie znając przy tym absolutnie żadnego umiaru i - dlaczego by na to pozwalać, skoro wciąż istnieje tak wiele literackich światów do odkrycia? 😉 Ten z książki „Złodziej czasu” w lichwę bierze 8 z 10 punktów mojej skali. A może i przywłaszcza na stałe?

„Dobre książki, mój chłopcze, się nie starzeją (…). Bo książki to coś więcej niż zwykłe przedmioty. Książki to zapis czasu, pamięci i znaczeń. Czyli tego, co najcenniejsze. (…) A przecież ważne są nie tylko same przedmioty, tylko to, co one znaczą. Pamięć, która za nimi stoi. To, co dzięki nim można przekazać najbliższym ludziom. Kolejnym pokoleniom.”