Paulo Coelho jest mistrzem tworzenia powieści drogi, czego jego debiutancka książka “Pielgrzym”, właśnie wydana w cieszącej oko, odświeżonej szacie graficznej przez Drzewo Babel, jest doskonałym dowodem. Ta literacka podróż została stworzona na kanwie rzeczywistych wydarzeń - czyli wyprawy Autora szlakiem świętego Jakuba. Nie jest to jednak standardowy przedstawiciel literatury pięknej, a propozycja, która oprócz doskonałej przygody, może zagwarantować Ci... lekcję uważności i kilka nauk dotyczących zupełnie innego postrzegania otaczającej rzeczywistości. Ostrzegam jednak, bowiem – co dodatkowo fascynuje - każdy może wyciągnąć z wyprawy z “Pielgrzymem” zupełnie inne wnioski. ;) Co kraj, to obyczaj; a co czytelnik – niepowtarzalne odczucia. Jakie słusznie ceniony Pisarz tym razem sprezentował mnie?  

Doskonale pamiętam początek mojej przygody z twórczością Paulo Coelho. Uczęszczałam do gimnazjum - szkoły, w której spotkałam swoją Muzę. Tę, która sprawiła, że czytanie i pisanie są dla mnie w życiu sine qua non. Pewnego dnia zobaczyłam u Niej książkę o tytule w mig zwracającym uwagę kochającej wszystkie odcienie mroku, trzynastoletniej mnie: “Weronika postanawia umrzeć”. Zupełnie standardowe zainteresowanie każdej młodej kobiety, proszę się nie śmiać! Historia napisana przez Autora tak mnie wciągnęła, że mgnienie oka później przeczytałam każdą, która wyszła spod jego pióra (a ja zyskałam nowe tematy, które zdecydowanie warto z Muzą poruszyć). “Pielgrzyma” do dzisiaj wspominam z równie dużym sentymentem. Wszystko to z dwóch powodów. Po pierwsze: jego treść zainspirowała mnie do napisania baśni na konkurs. Po drugie... lektura ta uświadomiła mi, co przyjęłam ze szczerym zaskoczeniem, że... na co dzień patrzę - ale wcale nie widzę. Jak to?  

Wielu ludzi marzy o całkowitej odmianie swojego życia. Często bowiem to, które prowadzą, budzi ich niezadowolenie i rozczarowanie. Z chęcią skorzystaliby z możliwości jakie daje istnienie światów równoległych, w których funkcjonują nasze sobowtóry, prowadzące życie podobne, ale nieidentyczne z tym, jakie wiedziemy. Problem polega na tym, że podróż pomiędzy nimi możliwa byłaby jedynie przez odpowiednie przejście (portal), które, przynajmniej na razie, nie jest dostępne dla zwykłych śmiertelników. Wyobraź sobie jednak, że dysponujesz urządzeniem, które coś takiego zapewnia. Co więcej, wcielając się w swoją kopię, zachowujesz świadomość w całej pełni. Ileż dałoby to możliwości. 😉 W innym świecie, nieszczęśliwy mąż wiedzie cudowne życie z kobietą swoich marzeń, zwykły zjadacz chleba bryluje jako bogacz na salonach socjety, dotknięty chorobą zdrowiem mógłby obdzielić wielu ludzi. Tak właśnie na ogół wyobrażamy sobie podróż do innego uniwersum – jako coś, co uczyni naszą egzystencję znacznie lepszą. Jako swego rodzaju zamianę miejsc z naszymi sobowtórami, poruszającymi się wymarzoną przez nas w cichości serca drogą życiową. Jak łatwo moglibyśmy powetować sobie wszystkie porażki, jakie ponieśliśmy na naszym ziemskim padole... Nikt z nas nie rozważa odwrotnej możliwości - sytuacji, w której nasze kopie w innym wymiarze są bardziej nieszczęśliwe od nas, a oczekiwana rzeczywistość daleko odbiega od tej, którą sobie wyśniliśmy. A przecież to w pełni logiczne, a zatem możliwe. Dlaczego bowiem multiświaty miałyby nam gwarantować wieczną szczęśliwość bez ustanku? Przecież, skoro stanowią lustrzane odbicie naszego świata, tam również istnieją bieda, ból, zdrada i uczucie dojmującego smutku. Mogłoby więc się okazać, że tego rodzaju podróż nie byłaby uzdrawiającym doświadczeniem, a przekroczeniem progu piekła. Nie wycieczką w lepszy świat, a jednym wielkim rozczarowaniem. Może więc lepiej doceniać to życie, które wiedziemy tu i teraz, a nie oddawać się dumaniu oraz tęsknocie za niemożliwym...

Czas spędzony w kąpieli, na siłowni czy gotowaniu wymyślnych potraw mija o wiele przyjemniej, kiedy towarzyszy mi dynamiczna historia spod ciemnej gwiazdy w postaci świetnie nagranego audiobooka. Dziś mam przyjemność przedstawić Ci jeden z nich. Lektorowi należą się ogromne brawa - słuchając “Ostatniej marionetki” miałam wrażenie, że towarzyszą mi głosy utalentowanych aktorów teatralnych. Czy Andreas Ek również zasłużył na oklaski? 

Szwecja – kraj malowniczych fiordów, zorzy polarnej, kryształowo przejrzystych jezior oraz mieszkańców będących w znacznej części potomkami wikingów. Pełen ogromnych, nieskażonych cywilizacją oraz słabo zaludnionych przestrzeni, na których niepodzielnie włada surowa matka natura z widokami zapierającymi dech w piersiach. Stolica państwa – Sztokholm - to istna perła w koronie. Niewątpliwie należy do najpiękniejszych miast w Europie. Obok niezwykle nowoczesnych dzielnic, w których dominują drapacze chmur, jest pełno cennych zabytków średniowiecznej oraz barokowej architektury. Jest co oglądać i podziwiać. Uważny obserwator natychmiast dostrzeże, że to tylko jedno oblicze tej wręcz bajkowej Atlantydy. Drugie jest zdecydowanie mniej atrakcyjne – to związane z niezwykle silnie rozwijającą się zorganizowaną przestępczością. Nie każdy wie, że więcej bomb niż w tym skandynawskim kraju wybucha jedynie w… Meksyku, który jest przecież symbolem państwa dotkniętego anarchią prawną, gdzie rządy sprawują gangi.  Ilość eksplozji dawno już przekroczyła granicę stu kilkudziesięciu rocznie, zaś morderstw oscyluje wokół dwustu. Co gorsza na terenie Szwecji dochodzi także do zamachów terrorystycznych, których sprawcy skupiają się na Sztokholmie. W 2010 roku Szwed irackiego pochodzenia dokonał samobójczego zamachu bombowego, który na szczęście nie przyniósł większych ofiar. W 2017 roku osoba pochodzenia uzbeckiego wjechała w tłum ludzi, zabijając pięć osób i osiem raniąc. Pamiętać przy tym trzeba, że wiele podobnych przedsięwzięć zostało udaremnionych przez służby państwowe, które za wszelką cenę starają się przeciwdziałać wszystkim tym negatywnym zjawiskom. Na razie jednak nie przynosi to większego skutku. Wielu ekspertów twierdzi, że Szwecję czeka jeszcze większa fala przemocy, a kwestią czasu jest, gdy nastąpi kolejny, tym razem znacznie większy zamach terrorystyczny, przynoszący dużą liczbę poszkodowanych. Wystarczy, że pojawi się odpowiednio zdeterminowany sprawca, dysponujący sprawnie zorganizowanym zapleczem oraz właściwie skonstruowanym planem...

 Bezapelacyjny TOP 10! Na liście dziesięciu najlepszych przeczytanych przeze mnie w tym roku książek, znajdzie się wiele rewelacyjnych propozycji czytelniczych... najprawdopodobniej z “Jak przetrwać swoją śmierć” na czele. W powieści Danielle Valentine odnalazłam wszystko to, czego poszukuję w mrocznych lekturach. Doskonała dynamika, potęgowana odliczaniem do określonej pory (Kopciuszek!) oraz coraz bardziej klaustrofobicznymi opisami, perfekcyjnie eskalującymi napięcie. Konwencja thrillera bazująca na kanwie horrorów, grających na emocjach czytelnika. Nieprzewidywalna, niebanalna fabuła z niesztampowo wykreowanymi bohaterami. Motyw powrotu do przeszłości, odtworzenia minionego dnia ponownie i ukształtowania rzeczywistości inaczej – a więc nawiązanie do wielbionego przeze mnie determinizmu. Wreszcie skojarzenie z ubóstwianym filmem, który widziałam niezliczoną ilość razy: “Klik: I robisz, co chcesz” oraz klimatem najlepszych odcinków serialu “Pretty Little Liars”. Chapeau bas, tak to się robi; sto procent uwagi, ciarki na całym ciele, wstrzymany oddech i następne strony przewracające się jeszcze szybciej, szybciej, szybciej... Whoa! Żałuję, że nie mogę zapomnieć przebiegu tej powieści i poznać go ponownie... i kolejny raz. Zupełnie tak jak Alice usiłuje zmienić otaczający ją świat rodem ze slashera, który... wykreowała sama. Finezja. Fantazja. Mistrzostwo! 

Gdybyś tylko zdecydowała się zostać z przyjaciółmi, podobnymi Tobie introwertykami, w piwnicy i dalej roztrząsać pomysł nagrania podcastu true crime, żadne z późniejszych wydarzeń nie miałoby miejsca, a wynajęte przez popularną dziewczynę ze szkoły pole kukurydzy nie stałoby się miejscem kaźni. Przede wszystkim jednak Twoja siostra by żyła... a może i nie, bo zabójca dopadłby ją tak czy inaczej, jako że było jej to przeznaczone. Chociaż...