Mawiają, że zemsta może być słodka. Ponoć najlepiej smakuje ta wykalkulowana na zimno i uczyniona w odpowiednio wyczekanym momencie; tym, w którym nikt się jej nie spodziewa. Na niewiernym mężu czy partnerze da się odegrać na mnóstwo wyszukanych sposobów. Zapewne za najbardziej wyrafinowany spośród nich można uznać... beznamiętne, wyrachowane i przemienione w makabryczny teatr zamordowanie zdradzającego... i ułożenie całej zbrodni w taką układankę, że winą za jej popełnienie zostanie obarczona jego kochanka. Niemogący utrzymać pewnej części ciała w spodniach, dawniej ślubujący Ci przecież miłość aż do grobowej deski, jest martwy. Jego nowa, choć wcale nie lepsza od Ciebie, oblubienica odsiaduje długi wyrok pozbawienia wolności - cóż za piękny spektakl z Twoją życiową rolą; pozamiatane! Wszystko wskazuje na to, że jesteś wręcz psychopatycznie doskonałą aktorką, której każdy z popełnionych czynów ujdzie na sucho. Czego więc jeszcze brakuje Ci do pełni szczęścia - zakładając, iż w ogóle jesteś zdolna do odczuwania takiej emocji? Nowego towarzysza życia oczywiście... Takiego, którego poczynania nie przemienią Cię z wdowy po lekarzu w czarną wdowę. Zważywszy na niedoskonałość większości mężczyzn, których inteligencja, spryt i makiawelizm pozostają daleko w tyle za Twoim, jego znalezienie może się okazać trudne – lecz nie niewykonalne. Czy poznany przypadkowo w barze Roger spełni Twe oczekiwania i... wdając się z Tobą w relację, nie skończy martwy? Tę historię przedstawi w niezwykle dynamiczny sposób Daniel Hurst w swoim najnowszym thrillerze “Wdowa po lekarzu”; powieści, od której nie można się oderwać przed poznaniem zakończenia. Ty przeniesiesz się zaś ze mną na początek tej mrożącej oddech i krew żyłach opowieści... 

Małżeństwo może pociągać za sobą różne skutki. Jednym daje szczęście, innym przysparza goryczy. Wybierając towarzysza życia, kierujemy się różnymi pobudkami. Część szuka dozgonnej miłości, druga chce zapewnić sobie wygodne warunki egzystencji, czemu uczucie zakochania może towarzyszyć lub nie. Najlepszy w takim przypadku byłby książę z bajki, najlepiej przystojny, bogaty i wpływowy. 😉 Takie połączenie gwarantuje, wydawałoby się, stan ciągłej nirwany i nieprzerwanej radości bytu. Okazuje się, że nie zawsze musi tak właśnie być, a sen może okazać się koszmarem na jawie.  

Jest rok 1973. Jesteś dwunastoletnią pannicą, pochodzącej z zamożnej i szanowanej rodziny Henao Vallejo, która w 1961 roku osiadła na stałe w Antioquii w Kolumbii. Nazywasz się Maria Victoria Henao, choć zwą Cię „Tatika” lub „Tata”.  

Twoja uwagę zwraca przystojny młodzieniec – Pablo Emilio Escobar Gaviria, mający aż dwadzieścia cztery lata i pochodzący ze społecznych nizin. Nazywają go „chłopakiem od skutera”, którym rozbija się z dumą po całej dzielnicy, wożąc swoje zdobycze – dziewczyny, których tabuny proszą go o „przejażdżkę”. Robi do Ciebie słodkie oczy, zagaduje i proponuje zawarcie bliższej znajomości, Ty jednak zdecydowanie odrzucasz jego zaloty. Wiesz przecież, że dzieli was niedopuszczalna różnica wieku, a rodzice prędzej umrą niż zaakceptują Wasz ewentualny związek. On jednak się nie poddaje. Korzysta z pomocy Twojej przyjaciółki z sąsiedztwa – Yolandy, która organizuje Waszą pierwszą randkę niedługo po Twoich trzynastych urodzinach. Jak ją przekonał? Padły słowa: „Wiek nie ma znaczenia. Nie bylibyśmy pierwszą ani ostatnią taką parą. Ona będzie matką moich dzieci... Chcę by została moją żoną i urodziła mi piątkę.” Ujął Cię elokwencją i darem opowiadania zajmujących historii. Imponowało Ci, że zdobywca licznych niewieścich serc zwrócił na Ciebie uwagę i z żelazną konsekwencją dąży do tego, abyś wyszła za niego jak najprędzej. W końcu zostaliście oficjalnymi narzeczonymi. 

Tam, gdzie sacrum ściera się z profanum, budzi się uosobiony diabeł, dostrzegając najskrytsze człowieka sny. “Czyż to nie piękny paradoks?” - pyta mój ulubiony raper w jednym ze swoich utworów. Podobnie wybrzmiewające, lecz w sposób o wiele bardziej literacki rozwinięte zapytanie, stawia przed czytelnikiem Krzysztof Bochus, znajdujący się na czele najbardziej cenionych przeze mnie rodzimych autorów powieści kryminalnych: “Ale czyż życie nie składa się z absurdów i przypadków? On sam był na to najlepszym dowodem. I czyż koniec jednego rozdziału nie jest zawsze początkiem następnego?”, po raz kolejny udowadniając kunszt własnego pióra. Choć zdania te, trafiające w moje mroczne serce niczym ostro zwieńczony sztylet, zamykają kolejną część przygód dziennikarza śledczego Adama Berga, postanowiłam rozpocząć nimi swoją recenzję “Klątwy Lucyfera”; tym razem bynajmniej nie ze zwyczajowej przekory, a... sygnalizując już na “dzień dobry”, że w książce Autora po raz kolejny nic nie jest takie, jakim mogłoby się wydawać, co okaże się rozrywką na iście mistrzowskim poziomie dla każdego miłośnika suspensu oraz skrzyżowania dobrej literatury kryminalnej z sensacyjną.  

“Z centrum profanum wylądował w sercu sacrum. Jak się tu znalazł?” 

Wyśmienitą zabawę czas zacząć - nie zabraknie w niej odległych geograficznie podróży, zaginionych skarbów, zagadek historycznych, humorystycznych anegdot, realistycznych kreacji bohaterów, językowych rewolt i zawiłych intryg oraz... dobrej kuchni. Nie wykażę się ani odrobiną przesady, jeżeli z uznaniem stwierdzę, że Bochus tworzy historie dla wymagającego czytelnika; pasjonata wielu dziedzin, których kolaż... przeistoczy się w niepowtarzalną mozaikę doznań i przeniesie w inny, porywający, składający się z miliona barw świat. 

Trzy siostry, niezwykle mocno ze sobą związane i połączone jedną traumą, która wywróciła ich życie do góry nogami. Tą, której nie powinno doświadczać żadne dziecko. Jesteś jedną z nich i pomimo że już dorosłaś, nie możesz zrozumieć, jak to możliwe, że człowiek jest zdolny do czegoś takiego. Zła matka – dwa prozaiczne słowa, które, zestawione ze sobą, kryją w sobie tyle bólu, że można by nim obdzielić cały świat. Upokorzenie, straszliwy zawód, poczucie niczym niezawinionej krzywdy doznanej od najbliższej osoby. Tej, która wydając dzieci na świat, zobowiązana była do zapewnienia im miłości, opieki i szczęśliwego dzieciństwa. A tymczasem... 

Mój ulubiony polski Autor, utrzymujący, skądinąd słusznie, że wszyscy jesteśmy mordercami, w swojej najnowszej książce, którą jako naczelna i dumna z tego faktu psychofanka mam przyjemność PRZEDPREMIEROWO zrecenzować, próbuje odpowiedzieć na pytanie, czym właściwie jest apogeum zła... i w co może się przeobrazić, w zależności od stopnia zwichrowania dotkniętego nim osobnika. Jak wiele potrzeba, aby zmienić człowieka w zwierzę i wyzwolić z niego to, co najgorsze? W ile niemożliwych prawd uwierzy ktoś zdesperowany, kto dawno zdążył już odkryć, iż granice wytrzymałości są przesuwalne? “Apogeum zła” to historia, która uwięzi czytelnika w klinice wybudzeń... a może przebudzeń w samym środku koszmarów. Znajdujący się w śpiączce, cierpiący na bezsenność czy oniryczne horrory– wszystkich łączy niemożność zamknięcia oczu, ich ponownego otwarcia lub... strach przed jednym albo drugim. Na każdy z tych problemów da się znaleźć stosunkowo proste, choć makabryczne rozwiązanie - bo co, gdyby... wymienić swoje oczy na inne, nieskażone kłopotami somnologicznymi? Czysta abstrakcja? Cóż. Mawiają, że jeżeli coś wydaje się niemądre, a działa - to wcale nie jest głupie. To, iż bywa przy tym przerażające, to już zupełnie inna kwestia. Być może właśnie z tego powodu wydaje się tak... nęcące, kuszące i przyzywające mrokiem. 

O historiach stworzonych przez Maxa Czornyja da się napisać wiele - choć, w większości przypadków, żadne ze słów nie okażą się wystarczające, by określić stopień ostrości jego literackiego pióra. Trzynasta część opowieści kryminalnej, w której mający nieszablonowe poczucie humoru komisarz Eryk Deryło odgrywa pierwsze skrzypce, a może raczej fortepianowe solo, przenosi wyczekującego z niecierpliwością jego dalszych losów w sam środek piekła; świat, który być może jest tylko najczarniejszą imaginacją umysłu, niemającą wiele wspólnego z rzeczywistością. Jak pisał Jerzy Stachura: “Nie wszystko jest iluzją / chociaż znikam / na wiele dni i nocy (...)” - co jest ułudą, a co prawdą?